6/10
2021 131. kitabı
Bir kitaba ilk kez böyle bir tanımlama yapacak olmamdan dolayı üzüntü duysam da ve kitaplara bu tarz benzetmeler yapmayı hoş karşılamasam da Fahrenheit 451 bana göre over-rated bir kitap. Kitaba kesinlikle kötü denemez, lakin gerek kitap üzerinde yaratılan beklentiyle, gerek verilen ödüllerle, gerekse de distopya türündeki en önemli eserlerden biri yakıştırması yapılmasıyla, kitabı okumadan önce kitabın bir başucu kitabı olduğunu düşünmek zorunda kaldım. Kitap sonunda ise ¨bu muydu?¨ tepkisini vermekten kendimi alıkoyamadim. Konu itibariyle mükemmel bir kitap ve çok önemli bir toplumsal probleme/tehlikeye dikkat çekiyor. Lakin olayın anlatımı, gereksiz uzatılan cümleler, anlamsız ifadeler ve hele ki kitabın sonu, tatmin etmiyor. Aynı zamanda çoğu yerde, bilim kurgu olarak kabul edilebilecek bir kitap olsa da, mantık hataları insanın canını sıkıyor. Bu kitabın ¨1984¨ ya da ¨Cesur Yeni Dünya¨ ya da ¨Otomatik Portakal¨ seviyesine asla çıkamayacağı kanaatindeyim. Yine de beklentiden soyut bir şekilde okunursa -tabii bu mümkünse- hoş zaman geçirilebilecek ve üzerine bolca düşünülecek bir eser.
Sembollerle dolu bunaltıcı bir kitap. Aynı zamanda tam bir sanat eseri. Vivaldi’nin Dört Mevsimi’ni dinlemek gibi belki de. Sadece üç bölüm var ama burada.
İlki “Pencere”, giriş bölümü . Giriş dediysem öyle giriş gelişme sonuç gibi değil. Kitabın en uzun bölümü: 19 uzun/kısa (en kısası 3 satır) kısımdan oluşuyor. Ziyaretçileriyle beraber kalabalık bir ailenin adalardaki (Prenses değil:) yazlık evindeyiz. Virginia Woolf sağ olsun, bölüm boyunca bir karakterden diğerine, bir zamandan başkasına atlıyor çekirge gibi. Beyinlerin içinde ambale oluyoruz güzel güzel o eski meşhur bilinç akışı tekniğiyle. Anlatıcı 3.tekil şahıs tanrı anlatıcı, değişmiyor. Ama bilinçlerin içindeyken – başka bir yerde olmuyoruz zaten bölüm boyunca- o karakterden yaşıyoruz kitabı.
Ve o karakterlerle veriyor vermek istediğini bize Woolf. Biraz gereksiz bir cümle oldu evet ama yazarın yapmak istediğini- yaptığını daha doğrusu, çarpılırım şimdi yapamamış dersem:) – başka türlü açıklayamıyorum galiba. Bay Ramsey üzerinden mesela dünya görüşünü, felsefesini aktarırken Lilly Brescoe üzerinden kadının özgürlüğünü işliyor. (Açıklayamadıysam benim beceriksizliğim yüzünden, kusura bakmayın)
Üç bölüm demiştim, diğerlerini de anlatmaya çalışayım. İkinci bölüm “Zaman Geçiyor”da, zaman geçiyor gerçekten :) Zaman geçiyor ve biz bu yalnız yazlık evin yavaş yavaş çözülmesini görüyoruz en uzun süreyi kapsayan bu en kısa bölümde. Zamanla beraber hayatlar da geçiyor ama.
Son bölümde kitabın ismindeki “Deniz Feneri” var. İkinci bölümde, yukarıda bir çok defa tekrarladığım gibi, zaman geçmiş, insanlar toplanmış ve bir sonucu yaşıyoruz. Aslında sonuç da yok sonda, yine de kitap bitince, “Aa, ne oldu?” demiyorsunuz. Bir tatminsizlik yaşanmıyor yani.
Erkekler/kadınlar, hayatın anlamı, zamanın yıkıcılığı ya da
Reklam
Over Rated1000Kitap-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Gerçekten hiç beğenmedim. Bana bir şey kattığını da düşünmüyorum bu kitabın... Fazla abartılmış. Konu; Bir ergenin okuldan atıldıktan sonra başından geçenler. Böyle yazınca bile kitabın kendisinden daha ilgi çekici duruyor.
Vakit kaybı. Okumuş olmak için okuyorsanız okuyun.