saya.
@owiens
Ali sonra tanrı seni gönderdi bana.
bu gezegen hasta bi fahişe117 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
apateist biri olarak kuran mealini okurken niyetim “inanayım” diye değil, sadece ne anlatıldığını görmekti. metin normal kitaplar gibi düz bir hikâye anlatmıyor; konu bir anda değişiyor, sonra başka bir yere dönüyor. ilk başta takip etmek biraz zor geliyor ama zamanla ritmini anlıyorsun. beni en çok çeken şey, metnin insanla sürekli konuşuyor gibi olmasıydı. bazen uyarıyor, bazen yönlendiriyor, bazen de sakin bir şekilde hatırlatıyor. sabır, merhamet, adalet gibi kavramların bu kadar sık geçmesi doğal olarak dikkat çekiyor. bazı ayetler bugünden bakınca sert veya uzak gelebiliyor ama tarihsel bağlamını düşündüğünde neden böyle olduğunu anlamak daha kolay oluyor. yine de meal okurken bile insanların bu metne neden bu kadar bağlandığını hissediyorsun; dili duygusal olarak güçlü. benim için kuran meali bir inanç yolculuğu olmadı; daha çok “bu metin neden bu kadar önemli görülüyor?” sorusuna cevap aramaktı. bazı bölümler düşündürdü, bazıları pek bana hitap etmedi ama genel olarak saygı duyup mesafemi koruyarak okuduğum, kültürel ağırlığı çok olan bir metin oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitabı okurken denizden çok insanın içi anlatılıyor gibi hissettim. Ortada ne yön var ne güvenilecek bir yer. Tam da o boşlukta insan kendisiyle kalıyor. Hugo bence denizi kullanıp aslında çaresizliği gösteriyor. Bazı anlar hayatta da böyle; tutunacak hiçbir şey kalmayınca insan kendi ağırlığını fark ediyor. Şiirdeki karanlık ve sessizlik bana içimdeki bazı duyguları hatırlattı. Yıldızlar bile sanki teselli için değil, karanlığın büyüklüğünü göstermek için oradaydı. Bu yüzden metin beni manzarayla değil, hisle vurdu.
Victor Hugo
Victor Hugo
Beyaz Geceler’i okurken, büyük bir hikâyeden çok bir duygunun peşinden gidiyormuşum gibi hissettim. Çok olay yok ama insanın içiyle konuşan bir tarafı var. O saf ve umutlu anlatıcı hâli bana hem acıklı hem de çok gerçek geldi. Kitap bitince aklımda cümleler değil, o hissin tortusu kaldı
Fyodor Dostoyevski
Fyodor Dostoyevski
Victor Hugo’nun aforizmalarında beni çeken şey, kısa cümlelerle insanın temel dertlerine dokunabilmesi. Gösterişli bir dil peşinde değil; net, doğrudan ve düşündürücü. Özellikle adalet, vicdan, aşk ve insanın güç karşısındaki hâli üzerine söyledikleri, bugün bile yeni söylenmiş gibi duruyor. Bence onun sözlerinin uzun süre yaşamasının sebebi de bu: meseleleri hafifletmeden en sade hâliyle kurması.
Victor Hugo
Victor Hugo