Öykü
@oykugrbz
Sosyal Hizmetler
5 Haziran
92 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Toplumun anlayamadığı her kadın, önce dışlanır, sonra ya ‘deli’ ya da ‘cadı’ ilan edilir. Hüseyin Rahmi Gürpınar, Cadı romanında batıl inançla yoğrulmuş mahalle kültürünü, kadın düşmanlığını ve cehaletin nasıl organize bir zulme dönüştüğünü çarpıcı bir dille anlatıyor.
Hikâyenin korkutucu yanı şu: Roman 100 yıl önce yazılmış ama zihniyet neredeyse hiç değişmemiş. Yargılanan karakter değil; onun bilgisi, farkındalığı ve toplumdan farklı duruşu. Ve biz, hâlâ benzer kadınları ‘cadı’ diyerek susturuyoruz.”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
En saf duyguları paylaştığımız, kötülük nedir bilmediğimiz zamanlardı çocukluk yılları. Riyasız, çıkarsız, zararsız dostluklar kurduğumuz... Aynı mahallenin sokaklarında koşturup saatlerce oyunlar oynardık. O fakirmiş bu esmermiş ne ehemmiyeti vardı ki? Önemli olan aynı duyguları paylaşmamız, birlikte eğlenmemiz değil miydi.
Büyüdük çok şey değişti hayatımızda, mal mülk, mevki kazandık fakat en önemli değerimizi, insanlığımızı kaybettik. O çocuk kadar olamadık... O siyah bu beyaz, o Arap bu Türk, o çerkes, bu kürt, şu laz, o sağcı bu solcu, o alevi bu sünni, o müslüman bu ateist diye diye ayrıştırdık insanları. Ve bunu büyük bir zevkle yaptık.
●●●
Scout ve Jem annelerini çok küçük yaşta kaybetmiş avukat olan babaları Atticus ve siyahi hizmetçileri Calpurnia ile birlikte Maycomb adında küçük bir kasabada yaşamaktalar. Scout ve Jem'in her yaz kasabaya gelen Dill adında bir arkadaşları daha vardır. Üçü bir yandan haylazlık yaparken aslında yetişkinlere ders niteliğinde hikayeler ve sözler çıkıyor tüm olaylardan. Scout ile Jem'e evinin önünden her geçişinde rahatsızlık veren yaşlı ve huysuz o kadının, Jem'in yaptığı bir yaramazlık sonucu ölmeden önce Jem'in cezası olarak bir aydan da fazla bir süre her gün kendisine kitap okumasını istemesi, bu sayede kadının kendine verdiği sözü tutması ve ölmeden önce morfin bağımlılığından kurtularak hayata gözlerini yumması etkilendiğim kısımlardan biriydi. Bu kısmı buraya da yazma ihtiyacı hissettim çünkü kitabın konusunu daha sonra düşündüğüm zaman ya da birisi sorduğunda sadece ırkçılığa karşı yazılmış güzel bir kitaptı deyip geçmek istemiyorum. Kitabın ana konusuna gelecek olursak babaları Atticus'un eğer kabul etmezsem çocuklarımın yüzüne asla bir daha bakamam dediği siyahi Tom Robinson'un davası... Tom Robinson, masum olmasına
Çok güzel bir eş harika bir baba ve her cümlesinden nezaket eksilmeyen bir yazar. hayatı hep uzaklarda geçmiş eşine ve kızına aşık bir baba.
Ama ilerleyen mektuplarda tabi ki herşeyi düşünen evin erkeği, o romantik eş gidiyor yerine sabun aldım odun aldım para gönderdim:) her ne kadar kıymeti bilinmese de sürekli hapishaneler de olsa da geçim derdine düşen eşini çocuğu her fırsatta düşünen harika bir insan Sabahattin Ali :)
Aliye ile resmi başlayan yazışmalar, tarihler ilerledikçe aşk mektuplarına daha sonra da hasret ifadelerine dönüşmüş, kötü vaziyetlerde dahi ailesini ihmal etmemiş, her fırsatta onları düşündüğünü en güzel cümleleriyle eşine ve kızına yazmış Sabahattin Ali...
Mektuplarda en dikkat ettiğim şey, Sabahattin Ali'nin hitap şekilleri oldu. Aliye ve Filiz'e öyle içten sevgi sözcükleri kullanmış ki tebessüm etmemek elde değildi. Tanışmalarını, evliliklerini, kızlarının doğmasını, Sabahattin Ali'nin cezaevinde geçirdiği ayları, Markopaşa dergisinin aşamalarını, yazarın para sıkıntılarını, gelecekten umduğu güzel günlere inancını ve tarih ilerledikçe peşini bırakmayan özlemi okuyoruz mektuplarda. (Bence ülkede hiçbir şey değişmemiş dünden bugüne. Mektuplar da bunu kanıtlar nitelikte. Sadece görüşleri nedeniyle ceza alan birçok yazarın da Sabahattin Ali gibi hissettiğine eminim..)
Okuyup bitirince, yazarın yaşadığı son anı düşündüm, ölünce çantasından çıkan Balzac romanını, kırık gözlüğünü, Aliye'nin fotoğrafını, mektuplarını düşündüm.. Ve onu öldüren Ali Ertekin'in birkaç hafta sonra aftan yararlanıp salıverilmesini düşündüm..
Bir kez daha sevdim Sabahattin Ali'yi..
İçimizdeki Şeytan, her insanın içinde barındırdığı ama dillendirmekten şiddetle kaçındığı bazı yönlerimizi bizlere akıcı bir psikolojik analiz ile çok açık bir şekilde gösteriyor.
Hayatta yaptığımız bazı seçimler bizi ön yargılı bir hale getirebilir ve ortaya kitapta bahsedilen şu anahtar cümle çıkar ‘’Ruhun ahenginin bozulması.’’
Kitap içerik olarak çok hızlı ve ilginç bir girişle başlıyor kendinizi birden olayın içinde buluyorsunuz. Yani kitap kahramanları tanıtarak değil olayla başlıyor bu etkende sürükleyiciliğini arttırıyor.Konu olarak,felsefe öğrencisi aynı zamanda postahane memuru olan Ömer'in arkadaşı Nihat ile birlikteyken İstanbul'da bir kıza aşık olması ile başlıyor. Ömer adını sonradan Macide olarak öğreneceğimiz olan bu kızla konuşmak için onun yanına gider. Fakat bu sırada Macide'nin yanında bir akrabasının olduğunu bile fark etmez. Yani o derece gözünü aşk bürümüştür. Sonradan Ömer ile Macide tanışırlar ve aralarında arkadaşlık başlar.
Bir yere kadar Ömer ile Macide'nin aşk hikayesini okuyacaksınız. Bu büyük bir aşktır. Özellikle Ömer açısından. Fakat Macide ile Ömer evlendikten sonra bu aşk devam etmekle birlikte Ömer ve Macide, Ömer'in çevresinin kurbanı olurlar.Ömer bu durumu içindeki şeytanın açığa çıkması olarak tarif edecektir Macide'ye.
Genel olarak Sabahattin Ali’nin insan ruhunu en iyi yorumladığı kitap olduğunu inanıyorum ve kitabın yazıldığı 1940 ve yakın dönemini anlatması açısından çok değerli bir roman olduğunu düşünüyorum.
Herkesin kendinden bir şey bulabileceğine inanıyorum.
Lyon’da Düğün Fransız Devrimi sırasında yaşanan kargaşa ve zulüm günlerinde ölüme yaklaşan insanlara umut veren bir aşkın hikâyesidir. 1793’te kentte kurşuna dizilmeyi bekleyen karşı devrimcilerin toplandığı hapishane tuhaf bir nikâha sahne olur. İki Yalnız İnsan, acı çeken iki çaresiz insanı buluşturur. Birinin yüreğinden kopan çığlık diğerininkinde karşılık bulurken, farkında olmadan birbirlerinin yıllar süren yalnızlığına son verirler. Wondrak ise yazarın savaş karşıtı yapıtlarından biridir. Bohemya’nın küçük bir kentinde çirkinliğiyle sürekli alaya maruz kalan bir kadın tecavüze uğradıktan sonra doğurduğu çocuk sayesinde yaşama tutunmuştur, ama patlak veren Birinci Dünya Savaşı yüzünden oğlunu askere alarak ondan koparmaları söz konusudur. Zweig bu öykülerde toplum dışına itilmiş karakterleri üzerinden insanlık durumunu analiz eder. Karakterlerinin başlarından geçenler “yazgı” değil, insanlığın iflasının sonucudur.
