Hoş geldin kadınım benim hoş geldin
ayağını basdın odama
kırk yıllık beton, çayır çimen şimdi
güldün,
güller açıldı penceremin demirlerinde
ağladın,
avuçlarıma döküldü inciler
gönlüm gibi zengin
hürriyet gibi aydınlık oldu odam…🫂
Kadınımmmmm… ❤️
Benim en güzel yanım, en huzurlu limanım…
Hiç eksilme olur mu? Çünkü sen eksilirsen, içimdeki en güzel şey de eksilir. 🫂
Sana bir iyi, bir de kötü haberim var sevgilim…
Önce iyisinden başlayayım;
Artık hiçbir sabaha bana küs uyanamayacaksın.
Çünkü her gününü sevgimle sarıp sarmalamaya, yüzünde bir tebessüm bırakmaya niyetliyim.
Elin yüzünde her yeni gün görmek isterim.
Şimdi sıra kötü haberde…
Her sabah beni çekmek zorunda kalacaksın. ☺️
seni ne kadar sevdiğimi anlatışımı…
beni, her halimle her sabah çekmek zorunda kalacaksın.
Yok öyle küs uyanmak🫂
Ama biliyor musun?
Ben de her sabah seni sevmeye, sesini özlemeye, gözlerini düşünmeye ve seni kalbimde seve seve taşımaya, gözümü seninle açmaya dua ediyorum🙏
Bu yüzden aslında o kötü haber ikimiz için de en güzel haber olabilir…
Bilir misin…
Bazı insanlar hayatımıza gelir, iz bırakır.
Bazılarıysa kalbimizin bir yerine yerleşir ve ne kadar zaman geçerse geçsin oradan hiç gitmez.
Ben seni unutamadığım için ve kalbimdeki yerini değiştiremediğim için hala böyle hissediyorum.
Kırgınlıklarım oldu, keşkelerim oldu, sustuğum, çok ağladığım geceler oldu…
Ama ne yaşarsam yaşayayım, seni düşündüğümde içimde hala aynı sıcaklığın kaldığını inkar edemiyorum.
Belki her şey istediğimiz gibi olmadı,
belki yollarımız yoruldu, ama kalbimin en güzel köşesinde sana ait bir yer hep var oldu.
Ve ne zaman seni düşünsem,
aklıma önce kırgınlıklar değil
gözlerin, gülüşün, koklayarak öpüşün ve yanındayken hissettiğim o tarifsiz huzur geliyor.
Belki de bazı insanlar kalpten hiç gitmez…
Sen de benim öyle bir hikayemsin.
Bir gül uğruna bin dikene su veren bahçıvanın aşkına talibiz Allah’ım!
Kahrına da razıyız, lütfuna da hayran; dikenin sızısı hatırına, gülün vefasına tutkunuz.
Bizi imtihan bahçende sabırla sula, ruhumuzu nasipsiz bırakma.
Öyle bir nefes ver ki gönlümüze; açtırdığın muhabbet solmasın, zeval bulmasın.
Sen ki 'Ol' dersin de çorak çölde gül biter; biz o emre tutunduk, o ilahi nefese kurbanız.
Bizi bizden ziyade bilen sensin; yolun da, yolcunun da sahibi Sensin.
Gönlümüzü sadece sana açtık, inayetini esirgeme bizden Allah’ım.
Âmin.
___ /Güven Taşdemir
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla ha düştü ha düşecek
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
CAN YÜCEL
