ahmet ümiti okumayı gerçekten seviyorum, bence değerli bir yazar en azından polisiye kategorisi için. geçtiğimiz günlerde kanıt izlemeye yeniden başladığım için oradaki karakterlerle buradakiler arasında ister istemez bir bağlantı kuruyorum. nevzat komiseri seviyorum; samimiyetini, olaylara bakış açısını ve zekasını beğeniyorum. kitapların sonlarına doğru rastgele bir ters köşe olmasından da memnunum. bu kitapta da öylesine bir ters köşe vardı ki kitapta anlatılanlara inanamadım yani öyleli. bence beyoğlunun en güzel abisinden daha güzel bir kitaptı
ilk 20 sayfa geriye kalan 160 sayfayi okumam kadar sürdü. orayi okuduğum an cennetti. bilinç bulanıklığı yaşatan bı kitap. her bahsettiği kişi de ben bu demekten yoruldum yani. öyleli. inanılmaz akiciydi. begendim
Reklam
~ Beyoğlu Rapsodisi ~
Selam canimikolaarr
Yılın 4.kitabını yine Ahmet Ümit'ten seçtim
Kalemini öve öve bitiremeyenlerden için ' abartıyor bu da ' diye düşündüğüm günler için özür dilerim, çünkü sanırım bende bu batağa düştüm Bu kitabına da bayıldım. Başları biraz durağan ilerlese de müthiş bir polisiyeydi. Olaylar 3 yakın arkadaşın çıktığı bir yolculuk (bir arayış) etrafında gelişiyor ve kitaptaki karakterlerden birinin ağzından anlatılıyor. Sevgili yazar bu kitabıyla müthiş bir ters köşe ile ağzınızı açık bırakıyor bunun yanında Beyoğlu' nu çok güzel betimleyerek bizlere anlatıyor. Katil asla beklemediğim biri çıktı ve ben son sayfaya kadar o kişinin katil olduğuna inanmadım, inanmak istemedim. Öyleli şaşırtıcı spoiler vermeden ancak bu kadarını anlatabilirim
Kesinlikle okunması gerekenlerden
ALLAH ALLAH...
Kitabı bitirip Allah Allah demeyen var mı acaba...
Güzel bir kitap okuduktan sonra gerçekten çok mutlu oluyorum. Yazarın kitabını sosyal medyada çok görüyordum hatta gittim arkadaşıma hediye aldım. Ve okudum.
Çok ama çok beğendiğimi söylemek isterim. İşte kitap budur..aklım allak bullak oldu. Hani denir ya bu kitap sizde tokat etkisi yapacak, bir müddet kendinize gelemeyecksiniz... tam öyleli bir kitap . Yazarı tebrik ederim kurgu harika yazımı çok beğendim. İlk bi anlamıyorsunuz şimdi konuşan kimdi ya diyorsunuz..sonra aaa ne kadar akıllıca ve değişik.. kesinlikle tavsiye ederim. Ama söyleyeyim bazı yerleri anlayamadığım için tekrar geriye dönüp okudum. Ama yazarın zekice bir kalemi var ve okuyucuyu aptal yerine koymamış. Diyor ki benim okuyucum çok akıllıdır, anlatmak istediklerimi ayan beyaz yazmama gerek yok...Sen bize saygı duyarsın da biz seni baş tacı etmez miyiz ....
Bazı yerleri bizim zihin dünyamıza bırakmış yazar. Kendi ic alemimizde hesap görelim istemiş belli ki..
Zengin galerici hatta sanat simsarı Francis bir gün yüzerken kalp krizi geçirir. Onun hareketsizliğini farkedip kurtarmakla kurtarmamak arasında kalarak kurtaran da Jeff olur. Yaptığı iyiliğin karşılığını almak mı yoksa sadece kimin hayatını kurtardığını bilmek istediğinden bilinmez Francis’i bulur ve takip etmeye başlar. Francis’e yaklaşabilmek için galeride işe başlar. Bu vesileyle Francis’in kızı Chloe ile tanışır ve sevgili olurlar. Francis bunu öğrendiğinde Jeff’le daha yakın ilişki kurmaya başlar ama onun hayatını kurtaran kişi olduğunu bilip bilmediği hem Jeff için muammadır hem de okuyucu için.
Çok sıradan bir olay örgüsüydü aslında ve kitabın sonu yaklaştıkça “e hadi ama bir şeyler olmayacak mı?” diye sabırsızlanarak okudum. Hatta sonunun geldiğini farkettiğimde hayal kırıklığı yaşadım. Ama yazar son paragrafta öyle bir sürpriz yaptı ki kitabı baştan sona tekrar düşünüp sorgulamam ve Jeff’in niyeti ve karakteri hakkında bi sonuca varmam gerektiğini düşündüm.
Okuması keyifli ve olay örgüsü akıcıydı ama son paragrafı olmasa bütün hikaye boşa gidecekti, öyleli bi okumaydı.
Kitapla kalın.
Ölüm korkusuyla tedavi mi?
Kitabı anlatmaya sonundan başladım. Hiç heyecanı kalmadı gibi ama zaten burada başlıyor asıl hikaye.
Veronika kafasına koymuş. Aylardır bugün için ilaç falan biriktirmiş öyleli hazırlık. Sonra evini falan temizliyor, bugün yaşasa herhalde telefonunu temizlerdi. Hoş Veronika bence hiçbir zaman gizli saklısı olmayan ve yaşadıklarından, yaşamadıklarından utanan birisi değildi. Ya da ben kitabın sonunda dönüştüğü kişiden etkilendiğim için, böyle anımsamak istediğim için böyle düşünüyorum. Neyse, sonrasında intihar etmeden önce bir dergi okuyası geliyor ve dergideki saçma sapan bir şeye takılıp intihar sebebinin bu olduğunu anlatan bir mektup yazıyor. Çok iyi hareketti. Olay da şey, Slovenya’nın nerede olduğunu bilmiyorlarmış buna sinirleniyor yani. Çok orijinal bir sebep. İşte böyle dalga geçeceksin arkanda bıraktığın, senin varlığını hak etmeyen, hayatını dilediğin gibi yaşamanna izin vermeyen toplumla. Tabi günün sonunda o topluma hiçbir şey olmuyor haliyle. Olan yine sana oluyor. Hayatını toplumsal normlara göre yaşamak zorunda kalıp hiçbir hayalini gerçekleştirmeden bu dünyadan göçüp gidecek olan sana…
Neyse ki olmuyor. Bu dünyada daha yerine getirmesi gereken görevleri var çünkü.
İntihar ettiği için tabii ki akıl hastanesine yatırılıyor. Orada da aslında toplumda kabul görmeyecek ve belki bilmiyorum kitabı okuyanların da yargılacağı bir tipten doktorla karşılaşıyor. İşte hayattaki ilk şansı o doktor. Adam buna bir haftaya öleceksin diyor. Veronika tabii ki tutuşuyor.  Sorgulama, hırçınlık, aykırılık, sinir krizleri… etrafında veronikanın son günlerini nasıl geçirmesi gerektiğine dair tavsiyeler veren insanlar oluyor. Aldığı tüm tavsiyeler sonucunda kendini özgür hissetmeye, kalan ömrünü istediği gibi yaşamaya başlıyor. Artık birisine
Reklam
Reklam