Ozan
@ozantekce
Reklam
Kendini kaybetmemek için kaybettiğin şeylere de
Kalimerova
@Kalimeraa
·“Kaybetmekle kendini kazandığın (bulduğun) hiçbir kayba, sakın ‘kayıp’ deme.”
Ne kadar tutmaya çalışsalar da kendilerini, dayanamazlar... Benzer duyguları o kişi kadar yoğun yaşarlar, hatta belki daha yoğun.
Yıldıztozu
@astronomer
·Başka bir insanın aşağılanmasına ve ona kaba davranılmasına tanık olmaya karşı duygusal ve fiziksel tepkileri, ilk olarak hayatlarının çok daha önceki bir döneminde kendilerinin çaresiz kaldıkları, utanç ve aşağılanma hissettiklerinde kodlanan duyumların yeniden etkinleştirilmesidir.
Kandırılmayı istemek, kandırılmış olmaktan daha çok acı verir.
Çünkü kandırılmış olmakta insan hala kendini masum görebilir; “Bilmiyordum,” diyebilir. Ama kandırılmayı istemek, insanın gerçeği sezdiği halde ondan uzak durmasıdır. Orada acı yalnızca başkasının yalanından değil, insanın kendi suskunluğundan da doğar.
Bazen insan gerçeği değil, dayanabileceği hikayeyi seçer. Yalnızken, sevilmek isterken, severken, kaybetmekten korkarken bazı şeyleri görmezden gelir. Kandırılmak o zaman dışarıdan gelen bir oyun olmaktan çıkar; içeriden verilen sessiz bir izne dönüşür.
Ve gerçek ortaya çıktığında insanı en çok yakan şey yalanın kendisi değildir. Asıl acı, içinden yükselen şu cümledir:
“Ben bunu aslında biliyordum.”
Çünkü insan başkasının kendisini kandırmasını belki affedebilir. Ama kendi kendini kandırmış olmayı kolay kolay affedemez. Bazı yaralar ihanetten değil, inkarın bitmesinden doğar.
Reklam