Özge Güzel
@ozgeguzeeel
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler içerir
Bu roman, okuduğum ilk Buket Uzuner romanı. Oldukça sevdim; hatta ilk yarısı benim için daha sürükleyiciydi (özellikle Teoman ve Nilsu birlikteliğinden önce).
Sonu ise bir an için kendimi “dikkatsiz bir okuyucu” gibi hissetmeme neden oldu. Ancak sonrasında bunun usta bir yazarın bilinçli tercihi olduğunu fark ettim.
Nilsu -gerçek adı muamma- kendinin ve çevresinin hayatlarını, isimlerini birbiriyle harmanlayıp bir roman yazıp editöre veriyor. Bunu neden yapıyor? Çünkü hepsi bütünün bir parçası, susamuru kendini tamamlanmış hissetmeye çalışıyor.
Teoman ve diğerlerinin, Nilsu’nun olmak istediği ya da zihninde yarattığı bir yansıma olduğunu düşünüyorum. Tıpkı Selen ve Teoman’ı zihninde birleştirmesi gibi bağlantılar yoluyla son belirlenmiş.
Bu bağlamda Teoman ve Nilsu aslında tek bir “susamurudur”; bir artı birin bir etmesi gibi. Romandaki iç çözümleme, bilinç akışı ve karakterlerin birbirine karışması da bu yüzden anlam kazanır.
Belki de insan, kendi hikâyesini düzgünce yerleştirilmiş bir yapboz hâline getirmek ister. Nilsu’nun—ya da her kimse—bu romanı bir editöre verip sonunu açık bırakması da bundan olabilir. Kim bilir…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazarın eli hiç titremiş midir?Edebiyat
Şeytan hep haklıydı ve haklılık unutulmaması gereken bir meseledir.
Bir kitap okuyayım; olay örgüsüyle şaşırtsın, beni bir bilgi havuzuna daldırıp çıkarsın. Bir kitap okuyayım okunmaya değer olduğunu bir kez bırakıp tekrar elime aldığımda fark edeyim ve 2 günde okuyayım -ve kendi ırkımdan tiksineyim- Bir kitap okuyayım ve benim belki de başka varyantlarımın şeytanı bile üzüp darmadağın edebileceğini hissedeyim.
Öncelikle edebi bir romandan bilmediğim geçmiş hadiseleri okuyunca örneğin Oliver Cromwell gibi, kendisi ülkesine cumhuriyeti sunan bir lider fakat türlü siyasi oyunlarla mezarından çıkarılıp tekrar asılarak idam ettirilmiş, bana bir doygunluk geliyor. Eserde Yunan mitolojisinden, Mısır dünyasına farklı coğrafların engin efsanelerinin serpiştirilmesi okuyucuyu bilgiye merak yoluna götürmüş. Çoğunu not edip araştırdım. Kral Lear, Kolları bağlı Prometheus, İştar ve en acısı Göğün Kraliçesi Meryem… Bence en güzeli aşkı anlatış biçimiydi. Ulaşılmazlığıyla hayran bıraktı, böyle bir aşk anca saflığıyla Meryem’e şeytan tarafından duyulabilirdi. Bizim dilimizde şeytan küçük yazılır, kendi ismine hep büyük harfle başlayan başkarakterimiz aşkı ayaklar altında ezilince bırakıyor kibiri. Keşke bırakmasaydın be şeytan, ben sana çok üzüldüm keşke kibir senin günahın olarak kalsaydı. Neticesinde insanoğlu şeytanın bile parasına çöküp aşkını çaldı, onu bile kandırmayı başardı. Eğer sen şeytan olmasaydın üzülebilirdin hatta acıyabilirdin halimize. Ama asıl şeytan bizdik, sen bizim ne mal olduğumuzu biliyordun da işte…
Pişman Olmak Bile Bir Çaba Gerektirir, En Kolayı Düşünmemek.Hayat
Bu kitap beni utandırdı sanırım.
Pişman olduğum gerçekler var. Yaptıklarım, yapmadıklarım, zaman ayırdıklarım, zaman harcadıklarım... Haftasonu boş geçirilen bir gün, hayatıma bir mısra bile katmamış insanlarla içilen lüzumsuz kahveler... Keyif veren ama tatmin etmeyen anlarda kaybolmuş olma hissi... Yeteri kadar çabalamadığımı düşünmek, kendime vakit ayırmadığımı fark etmek... Hem küçük pişmanlıklar birikip dağ olmuşken nasıl yeni bir başlangıç yapabilir ki insan?
'Faydalı olma' hissini kaybetmek ve 'yerinde sayma' düşüncesi insanı korkunç bir umutsuzluğa sürüklüyor. Böyle hissetmemek için ise her şeyi isteyebileceğimizi fark edip olacak olana bir adım atmamız gerekiyor.
"Hiçbir dağda harika bir tırmanış gerçekleştirmesem de en azından yavaş adımlarla ilerlemeliyim, yerimde saymamalıyım." fikriyle yola bi çıkmak gerekiyor. Ama işte hep bir geç kalmışlık ve nereden başlamalıyım hissi...