Özge
@ozgekowski
15 okur puanı
Temmuz 2025 tarihinde katıldı
Kitabı bitirdim. Okurken çok rahatsız oldum ki zaten yazar da kitabın başında hassas ve rahatsız edici bir konusu olduğundan bahsediyor. Karakterle empati yapmaktan kaçarken aynı zamanda acaba ben şimdi onu yargılıyor muyum diye sorgularken buldum kendimi. Yaşadıklarımızı biz mi seçiyoruz yoksa hayat mı bizi o seçimlere zorluyor gibi türlü türlü düşünceler içinde okuduğum farklı bir kitaptı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Okurken insanı dinlendiren; dinginliğiyle hayatımızı ve hayallerimizi usulca sorgulatan bir kitap… Kahve kokusunu içimize çekip sayfalar arasında kaybolurken, kitapların arasındaki o tanıdık huzuru iliklerimize kadar hissediyoruz. Karakterlerin yaşadıklarıyla kendi yaşadıklarımızı karşılaştırıyor, onların yolculuğunda kendimize dair sorular buluyoruz.
Hayatımıza küçük de olsa bir yön verebilecek cümleler saklı satır aralarında. Sakinliği ve iyi hissettiren atmosferi zaman zaman durağanlığa yaklaşsa da, kitabın kapağını kapattığınızda içinizde bıraktığı o yumuşak, huzurlu his okunduğunuza değiyor.
Duygulandığım, etkilendiğim çok kitap olmuştur şimdiye kadar ama ilk defa bir kitabı okurken ağladım. Her sayfada içim sıkıştı, sanki bütün olayları ben yaşıyormuşum gibi hissettim. Kime üzüleceğimi bilemedim; öyle trajik ve dramatik bir kitaptı ki sanırım etkisinden uzun süre kurtulamayacağım.
Bazen meraklandığım,yer yer sıkıldığım,zaman zaman klişe, zaman zamansa kendimden bir parça bulduğum,hayatın akışında yaşamayı öğrenip, benliğini yeniden keşfederek bambaşka birine değil de kendi özüne dönüşen bir kadının ilham verici hikayesi.
İnsan bazen kaybolur,kendini bulabilmek için. Bazen çırpınmaması gerekir,bazen başka yollar denemesi gerekir,bazen de ona uzanan bir eli tutması gerekir. Ama hepsinden önce “farkında olması”gerekir,hayatında ters giden şeylerin kaynağında coğu zaman kendisinin olduğunu. Kendine acımak ve başkalarını suçlamak insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük. Ve eğer insan her şekilde acı çekecekse, bu acıyı başkaları için değil; onu kendisiyle buluşturacak, içsel yolculuğunu derinleştirecek şeyler için çekmelidir.
Sevmek sadece bir duygu değil bir sanattır. Her sanat dalı gibi sevme sanatı da öğrenilebilir. Bunun aşamaları disiplin,yoğunlaşma,sabır ve ilgidir. İnsanlar her ne kadar sevilmeye odaklansa da gerçek olan sevmektir,gerçekten sevebilmektir. Sevmenin reçetesi yoktur her insan bunu kendi deneyimi ile ogrenir. Karşılık beklemeden,almadan verebilmektir mühim olan. İnsan ancak sevdiği zaman sevilebilir. Özellikle yalnız kalabilmek sevginin
temel şartıdır. Eğer birine ihtiyaç duyduğun için birini seviyorsan bu sevgi değil,bagımlılıktır.
Her ne kadar günümüz dünyasında sevmenin de karşılığı olduğu düşünülse de ben aynı fikirde değilim. Birini gerçekten karşılığını alsakta almasakta sevebiliriz. O bize yanlış yapsa da,bizi sevmese de,incitse de. Sonucu ne olursa olsun,o kişiden karşılık görmesek bile onu sevmeye devam ediyorsak, karşımızdakinin nasıl biri olduğu hislerimizi değiştirmiyorsa bu gerçek sevgidir. Ama sırf seviyoruz diye bize zarar veren birini hayatımıza almak zorunda olmadığımızı
bilmek ise kendimize verdiğimiz özdeğerdir. 
Sevme Sanatı 
Erich Fromm
Sevme Sanatı Erich Fromm