Yatağımın karşısında bir pencere var.
Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsiz biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarim korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Çok basit ya; hayvanları öldürmeyeceksin, ormanları yakmayacaksın, kadın ve çocuklara zarar vermeyeceksin. Efendi gibi yaşayıp, ölüp gideceksin. Bu kadar basit bu kadar! İnsan olmak bu kadar basit aslinda.