Hazal TURGUT BATUK
@ozgurht
Can Yayınları'nın D&R'deki 7 TL kampanyasında görüp, merak edip aldığım bir kitaptı. Arka kapak yazısı da ilgimi çektiği için yazar hakkında olumsuz ön yargılara sahip olsam dahi alıp bir şans verdim fakat okuduktan sonra hata ettiğimi düşündüm.
Kitap ne eksik ne fazla, Tamaro'nun günlükleri gibiydi. Kitabı okurken ego tatmini yapmaya çalışan bir arkadaşımın yaşam hikayesini anlatışını dinler gibi hissettim. Ciddi anlamda beni memnun edemeyen bir kitap oldu. Bunun en önemli sebebi aynı klişe cümleleri defalarca, her yerde görüyor, okuyor olmamdı. Elbette Tamaro'yu daha önce hiçbir kitabını okumadığım için tanımıyorum. Bu kez biyografisini de okumadan direkt kitaba başladım, ne yaşadığını yahut anlattıklarının doğru olup olmadığını bilemem. Yalnızca kendi küçüklüğünden bahsederken anlattığı çocuk haline fazlasıyla olgunluk yüklediğini düşündüm. Bir çocuktan beklenmeyecek cümlelerle, beklenmeyecek düşüncelerle hayatı sorgulayan; bunun yanında tüm bu düşünceleri yıllar sonra kelimesi kelimesine hatırlayıp (!) kağıda döken bir yazardan bahsediyoruz. Bana çokça mübalağa edilmiş, tabiri caizse şişirilmiş geldiği için kitabı okurken çok zorlandım.
Tamaro, kitabında defalarca; kendisinin üstün zekalı bir çocuk olmadığını söylese de anlatımında çizdiği profil üstün zekalı bir çocuğa aitmiş hissi uyandırıyor. Kitapta defalarca ne kadar cesur, güçlü, düşünen ve sorgulayan bir çocuk olduğunu artık bıktırana dek anlatan yazar üzgünüm ki beni şaşırtmadı ve nazarımda; dönemimizin kalemi eline alabilen tüm yazarlarına benzediği gibi bir izlenim bıraktı. Belki doğrusu böyle değil fakat ben bu tecrübe sonrası yeniden şans verir miyim bilemiyorum. İlgimi çeken bir kitabına daha denk gelirsem mümkün, olmayacak bir şey yok.
Zweig'in enfes eserlerini okumaya başladığımdan bu yana biriktirmek amacıyla aldığım ve kitaplığımda sıranın kendisine gelmesini bekleyen bir eserdi. "Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu" gibi defalarca okuduğum, naçizane şaheser olarak gördüğüm bir Zweig eserinden sonra (hakeza "Korku" ve "Satranç" için de benzer düşüncelerim var) elime aldığım için kitapta beklenti problemi yaşadım. Beklentim çok yüksekti. İş Bankası Kültür Yayınları'nın kapak tasarımı ile de bana yine pek sevdiğim Van Gogh'u hatırlatan bir kitaptı.
Eseri elbette beğenmedim deyip kenara atamam. Zweig'in, insan tutkusunu, yalnız kalmayı ve bu yalnızlığın insan ruhu üzerindeki yıkıcı etkisini yine kendi tarzı ve kendi yöntemi ile anlattığı bir kitap. Yalnızca Zweig'in diğer kitaplarında gördüğüm o insanı yıkıcı, sürükleyici etkiyi yaşatamadığı için biraz üzdü. Her okuduğum Zweig kitabında artık kapağı kapatıp saatlerce duvarı izlettiği o anları arar oldum. Ne yazık ki Olağanüstü Bir Gece bana bu tarz bir duygu yaşatmadı. Sorun benden ya da kitaptan kaynaklanıyor diyemem çünkü ortada bir sorun yok. Bir yazarın tüm eserlerinin insanı beklediği kadar etkilememesi elbette ki sorun dahi olamayacak bir şey.
Siz yine de bir göz atın. Ben beğenmedim diye beğenmeyecek değilsiniz ne de olsa.
