Özlem Oğuk
@ozlem_oguk
öğretmen
lisans
8 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Önceleri tatlı bir aşk hikayesi gibi başlayan kitap zamanla bir adamın sevdiği kadın için kendini ne kadar değiştirebileceğini hatta içinde bulunduğu sınıftan çıkıp bambaşka bir hikayeye taşıyabilme "savaşını" anlatıyor.
Hayatı boyunca diş fırçalamanın bile ne olduğunu bilmeyen bir adamın insanların önünde ceket iliklettirebilme başarısını...
Hayatımda okuduğum en iyi mücadeleyi yine kendisiyle veriyor Martin Eden. Hırsı, aşkı ve yeteneği bir yana gerçekten istedikleri ise bir yana. Tüm arzularına kavuştuktan sonra ise elinde kalan "sınıfsız" bir adam. Ne uğruna kendinden vazgeçtiği üst sınıfa ait olabilmiş ne de kaçmaya çalıştığı sokaklara geri dönebilmeye yüzü tutabilmiş.
Sahne ışıkları altında parlarken ruhu gittikçe parlaklığını yitirmiş. Sonunda ise ait olduğu yere denizlere dönebilmiş.
Bu zamana kadar okuduğum karakterler arasında bana en iyi rehberlik eden Mart...
Sonunda ise ağlamadan kitabı bitiremedim.
Dalgalardan korkmayan okusun derim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Alt tarafı ölümlüydüm. Lakin kader örgüm henüz sonlanmamıştı. Sürgünüm Ariston Achaion'un yanına güzelliğinin güneşi dibinde diz çökmeye çıkmıştı."
Öyle bir adam ki Tanrı mı ölümlü mü belirsiz, altından saçları ve demirden bedeniyle Truva'nin duvarlarına şanı kazınmış, zaferlerinden Olimpos'a kadar arş dikilmiş. Hemen yanında ise evinden binlerce km öteye sürgün edilmiş"bir babanın gururu" PATROKLOS.
Akhilleus'u hep destanlara konu olan gücü ve hızıyla tanıdık ta ki bir gece Hekabe rüyasında bir alevin Truva'yi yerle bir edeceğini görene dek. Onlarca yıl süren bir savaş ve kaybedilen binlerce asker. Hepsi bir "alev" uğruna. Aşk uğruna.
Destanlar savaşın liderlerini yazarken, halkın selamlandığı o tahtların altında sevdiğinden ayrı düşmüş, huzursuz, özlemiyle bir mezar taşına çökmüş zavallı PATROKLOS ve yer altında eşini, dostunu ve yoldaşını kayıp bir gölge olarak bekleyen yenilmez Akhilleus.
"Şairlerinde söylediği gibi o benim ruhumun yarısı."
Şimdi alacakaranlıkta birbirine uzanan elleri birleşiyor ve ölüler diyarında ışık üzerlerine güneşmişçesine yağıyor.
Yaşam hepimiz için yorucu bir savaş meydanı. Bir gölgeye çekilip dinlenmeye kalksak Apollon misali duvarlarından atacak çok fazla insan var. Tökezleme şansımız pek yokken bu tümsekli yollardan koşmaya çalışıyoruz. Günün birinde bir gümüş para karşılığında kayıkçıyla selamlaşacağız hepimiz, yolumuzun Patroklos'un ellerine, Akhilleus'un lirine çıkması dileğiyle...
