Bir zamanlar tanrıların ölümün zıttı olduğunu düşünmüştüm ama artık her şeyden ölü olduklarını görüyorum çünkü hiç değişmiyorlar ve hiçbir şeyi ellerinden tutamıyorlardı.
Düşünceye yaraymış gibi dokundum, ne kadar acıdığına baktım. Odysseus gittiğinde ben de yitirdiği sevgilisi Patroklos'un başında feryat figan eden Akhilleus gibi mi olacaktım?
Ruhumun yarısını kaybettiğim için ağlayarak. Hayal edemedim. Bu da kendine has bir acı getirdi. Ama belki de böyle olması gerekiyordu.
Benimle olduğu her an boğazımda bir şeylerin yükseldiğini hissediyordum, ona olan sevgimdi bu, öyle şiddetliydi ki bazen konuşamıyordum.
O da beni seviyor gibiydi, esas mucize de buydu.