Özlem Ceren Memiç

Ne oldu şimdi aşkım? Neden yanakların sarardı öyle? Yüzünün gülleri neden soldu birdenbire? Yağmur istiyorlar besbelli; ben de kolayca sulayabilirim onları gözlerimle fırtınalar dönünce sağanağa.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hemen nefret et benden nefret etmek istersen, Tam şimdi, dikilirken dünya benim karşıma; Beni ezmek isteyen talihe destek ol sen, Ben yere yıkıldıktan sonra artık hiç vurma. Ah, yapma, son bulunca üzüntüsü gönlümün; Üstesinden gelmiştim, bıçak vurma yarama, Fırtınalı geceyi izleyen yağmurlu gün Gibi üstüme çökme, zaferi oyalama. Son bırakan sen olma beni bırakacaksan, Kıymadan bana başka nice bücür üzüntü, Sen başlangıçta gel ki tadına bakayım ta en baştan Şu talihin gücünde her ne varsa en kötü. Şimdi yaman görünen başka ufacık dertler Senden yoksun kalışım yanında hiç iner.
Sayfa 90·Kitabı okuyor
Hepsini al, sevgilim, ne sevgi varsa bende, Çoktan senin olmayan ne sevgi sağlarsın ki? Gerçek der misin eline geçirsen de, Sevdiklerimin hepsi sende değil mi sanki? Sevgilimi alırsan gerçek sevgim uğruna Ses çıkarmam onunla keyif sürdüğün için; Sevgime sırt çevirip el uzatırsan ona, Kendini aldatırsan suçun büyüğü senin. Tatlı hırsız, yine de bağışlarım suçunu Sen varımı yoğunu aşırsan bile benden; Oysa daha acıdır, sevenler bilir bunu, Sevginin haksızlığı nefretin sillesinden. Güzel sürtük, kötülük iyi görünür sende; Biz düşman olmayalım can evimi söksen de.
Sayfa 40·Kitabı okuyor
“Bıçağını ayakkabının tabanında ne kadar keskinleştirsen de, ruhun kadar sert bir hale getiremezsin.”
Sayfa 118·Kitabı okudu
“Ben bu sürünün zehirlenmiş koçuyum ve zaten ölmek üzereyim.”
Sayfa 117·Kitabı okudu
Alıntı