Gelememeyi sen anlat,
Gidememeyi ben anlatayım.
Gözüm değil gönlüm kaldı,
Beklemek değil özlemek yordu.
Hani derler ya;
Aşk arafta bir yoldu,
Giden gitti dönen yoktu.
Ve ekler Nazım Hikmet
mektubun sonuna
Herkese selam, sana hasret...
Nazım Hikmet Ran
Nazım Hikmet RanSevgi dili 34..
— Bana bir şey söyle…
— Ne söyleyeyim?
— İnsan neden en çok sevildiği yerde ağlar?
Çünkü insan kendini en çok güvende hissettiği yerde bırakır.
Gün boyu güçlü durursun.
Kimseye belli etmezsin.
İçine atarsın.
Gülersin.
Şakalaşırsın.
Ama biri çıkıp da gerçekten “Nasılsın?” diye sorunca…
İçinde tuttuğun bütün cümleler boğazına düğümlenir.
Çünkü bazı sorular cevap istemez.
Bazı sorular,
kalbin kapısını açar.
— İnsan neden bu kadar yoruluyor?
Çünkü herkes yükünü sırtında taşımıyor.
Bazıları kalbinde taşıyor.
Kimsenin bilmediği korkularını…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir yandan yokluğunu kabullenmeye çalışmak, bir yandan en sıradan anda bile onu hatırlatan bir ayrıntıya takılmak..Manalı ve akıllıca düşünün bi özlemek bu diyebilir miyiz ?
