İnsanın hakiki bütün arayışları ve yolculukları Öteki üzerinden, Ötekiyle birlikte, Öteki sayesinde gerçekleşir.
Âşıkken, kendimizi ötekine bıraktığımız, ötekine açıldığımız, ötekinin tüm ufkumuzu (fantezileri, rüyaları, hayalleri) kapladığı, öteki karşısında kendimizi iyiden iyiye geri çekmiş göründüğümüz o istisnai zamanda bile asıl aradığımız öncelikle kendimizdir.
Kendimizi ötekine emanet ederek başlarız hayata. Ötekine tabi ve teslim olarak. Tam bir güvenle Ötekine sokularak.
daha dallarım tomurcukken
acı adında bir baltanın varlığını öğrendim
kimi sevdiysem
bir gün dönüp gitti
ve ben
terk edilmeyi
ismim gibi ezberledim
.
yalnızlığı bir hırka gibi giymeyi öğrendim
karanlığın sahibi güneştir
bir zamanlar…
ellerimde kuş sesleri taşırdım
gökyüzü cebimdeydi sanki
ve dünya,
henüz yüzünü göstermemiş bir masal kadar güzeldi
.
-ben
en çok güneşe inanırdım-
.
(çünkü çocuklar
karanlığın da bir sahibi olduğunu bilmez)