Ozan Yıldız
@oznyldz_
Tempus fugit
Öğretmen
12 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
İnsan yaşamının ne olduğu hakkında bir fikrim yok.
Tam o anda yarı uykulu köpeğin hapşırması emeklileri eğlendiriyor. Şişman bir kadın, "Tıpkı kocam gibi hapşırıyor" diyor. Kahkahalar köpeği uyandırıyor. Köpek şaşkınlık içinde uyanıp tam bir köpek çaresizliğinde kendisini seyredenlere bakıyor. Bu insanlar huzurunu kaçırmış olsa da ne bir saldırganlık gösteriyor ne de havlıyor. Sadece arkasını dönüp resepsiyonun yanındaki muhtemelen mutfak olan odada gözden kayboluyor. Genellikle bu tür gözlemler içimdeki dışlanmışlık duygusunun zayıflamasına ya da biçim değiştirmesine yarar. Rahatsız edilen biriyle (bu biri köpek de olabilir) özdeşleşme sonucunda, tek tek bir kenara itilmişler, benim de ansızın bir parçası haline geldiğim bir gizli kulübe dönüşür. Ama şimdi köpek emeklilerle girdiği mücadeleyi kaybedip gözden kaybolunca içimde beliren aidiyet duygusu değil, içimde köpeğin şekline giriyorum ve yerimden olacağımdan korkuyorum. Havlayabilecek olsam şu anda havlardım, çevreme tıslar hatta tehditkâr intikam sesleri çıkarırdım ama bunlar bana göre şeyler değil.
Sayfa 51
Gecenin bir yarısında şimdi olduğu gibi böylesine uyanık olmak hiç hoşuma gitmiyor. Buzdolabının kapağındaki küçük aynaya bakıp şöyle düşünüyorum: "Yüzünün hali başlı başına bir isyan." Bu düşünce de (eğer buna bir düşünce denirse) bana çok tanıdık geliyor. Yine o iğrenç, hayatı çok az anlayabildiğim duygusuna kapılıyorum.
Sayfa 30
Eğer bir kitap yazabilecek olsaydım ana fikri, insanın felaketleri hep seyredeceği ama hiçbir zaman anlayamayacağı olurdu.
Sayfa 17
Öldün mü, bozuldun mu, vahşileştin mi, ikiyüzlü mü oldun, bir sığır sürüsüne katıldın da onlarla aynı otlakta mısın?