Özge
@ozodiyebiri
72 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Hamnet, bir çocuğun ölümünü anlatan bir roman gibi görünse de aslında yasın, anneliğin ve sevginin halini anlatıyor. Maggie O’Farrell, tarihin gölgesinde kalmış bir aileyi öyle canlı kuruyor ki okurken onların acısı kendi acınıza dönüşüyor. Özellikle Agnes karakteri; sezgileri, gücü ve kırılganlığıyla uzun süre akıldan çıkmıyor. Şiirsel dili, doğayla iç içe atmosferi ve insan ruhunun en derin yaralarına dokunan anlatımıyla benim için sadece bir roman değil, hissedilen bir deneyimdi.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Timshel = “Yapabilirsin”
Adına makaleler yazılan harika bir anlatı....
Cennetin Doğusu, iyi ve kötüyü keskin çizgilerle ayıran bir roman değil. Tam tersine, insanın içindeki çatışmayı, miras sandığımız ama aslında öğrenilmiş olan duyguları anlatıyor. Steinbeck bu kitapta şunu fısıldıyor: İnsan, geçmişinin sonucu değil; geçmişiyle ne yaptığıdır.
Timshel : iyi olmalısın” ya da “kötüsün” demek değildir.
Bu, insana özgür irade tanınmasıdır.
İyi olmak da kötü olmak elimizdedir ama bir de Cathy gibi salt kötüler vardır. Cathy’nin karanlığı, Cal’ın iç savaşı, Adam’ın kırılganlığı…
Hiçbiri bize yabancı değil.
Belki de bu yüzden bu kitap, bir roman değil ayna gibi....
Bu KEŞKE Hepimizin !1000Kitap
Sadece bir aşk ya da nostalji olsun diye yazılmış bir roman değil, toplumsal da bir roman. Köy Enstitüleri'nin idealist ruhunu, sadece bir eğitim modeli olarak değil; bir yaşam biçimi, bir insanlık projesi olarak anlatıyor. Çok da güzel anlatıyor. Her anlatışın da "KEŞKE" kelimesini daha içten seslendiriyorsunuz.
Eğitimin nasıl bir ulus yaratabileceğini; ama ihmalin nelere mal olabileceğini gösteriyor. Ülkemizin yakın siyasi tarihine de ışık tutuyor. Derin bir araştırma ve emek sonucunda ortaya koyulmuş bir eser.
• Sevmediğim tek bir tarafı var: Bazı bölümler didaktikleşme sınırında dolaşıyor. Arada çok fazla bilgi verubcr okuyucu biraz sıkılıyor.
• Yan karakterlerin derinleşmesi sınırlı. Biraz daha detaylandirabilir.
Köy Enstitüleri’ni sadece bilgiyle değil, duyguyla da öğrenmek isteyen herkes için kaçırılmaması gereken bir roman.
Sanki Sema Soykan her satırı, “Bu ülkeye biraz olsun aydınlık düşsün” diye yazmış.
Okuduğum 5.Ayfer Tunç kitabı. Yazarın külliyatını bitirmeye doğru gidiyorum. Gelelim kitaba, baş karakterimiz Mürşit. Hayallerini yaşayamamış, içinde bulunduğu şehre, duruma, konuma öfkeli bir karakter. Ama bu öfkesi kendi içinde. Öfkesini Oblomov gibi hiçbir şey yapmayarak gösteriyor çoğu zaman.
Kendinizi çoğu zaman Mürşit gibi hissediyor. O Dünya ağrısı geliyor taa içinize oturuyor. Bu da yazarın dili ne kadar güzel kullandığını gösteriyor.
Kitabın büyük bir kısmında Mürşit ile Madencinin arasında geçen konuşmaları okuyoruz.
Kitabın sonlarına doğru asıl olaylar çözülüyor. Ee tabi bu durumda merakı arttırıyor.
Kitabı tatilde okumak için almıştım ama tatilde değil de daha sakin kafayla okunacak bir kitap.
Ayfer Tunç yazmaya devam etsin biz de okuyalım.
Kitaba @Begümçakır tavsiyesi başlamıştım. Uzun zamandır okumak istiyordum. Böyle yeşilçam tadında başlayıp , Aşkı Memnu havasında devam eden bir kitaptı. Kardeş kıskançlığından başlayıp, arada farklı konulara değinen, tam bir psikoloji kitabıydı. Ah Seniha canım Seniha sana sarılmayı istedim kitap bittiğinde.Yazarın adıni duymamış olabilirsiniz ama Halit Ziya dan ya da Reşat Nuri Güntekinden eksik kalan bir yanı yok bence yazarın.
Ana mesajımız, lütfen tüm çocuklarınızı çok sevin.
