PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
Bu da hayatın bir evresi, yerçekimi yok, dinginlik yok, her sabah incecik kolları bacakları ve vahşi yüreğiyle çıkagelirdi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
PulseoftheBook
, 2025 okuma hedefini güncelledi.2025 OKUMA HEDEFİ
85/100 kitap - %85 tamamlandı
85 kitap okudu
100 kitap
23,5bin sayfa
82 inceleme
140 alıntı
Kutsal Geyiği Vurmak LaRose ~ Louise Erdrich
Merhaba sevgili kitap severler;
Adalet, sadece cezalandırmak mıdır? Yoksa ceza yerine o boşluğu başkasının sevgisiyle doldurmak mıdır?
1999 yılında Kuzey Dakota’da, bir av kazası sonucu komşusunun beş yaşındaki oğlunu vuran Landreaux, Ojibwa kabile geleneğine göre en kadim telafiyi uygular. Kendi beş yaşındaki oğlu LaRose’u, kaybın acısını çeken aileye verir. ‘Artık senin oğlun oldu,’ der.
Roman, telafi, bağışlama, aidiyet ve sevginin en ilkel, en katışıksız hallerini sorgulatıyor. Batı hukukunun çözemediği derin bir yaraya, kadim bir yerli geleneğinin (ikame evlat) modern bir trajedide nasıl işlediğini anlatıyor. LaRose, iki aile arasında, iki dünya arasında bir köprü haline gelir ve atalarından gelen şifacılık yeteneğini keşfeder. Yazar, kan bağından daha güçlü bağların olabileceğini sorgulatırken ayrıca Ojibwa inançları, Katoliklik ve modern Amerika’nın iç içe geçtiği bir anlatım kullanmış.
Roman, kederin ve suçluluğun insanı nasıl parçalayabileceğini, ama aynı zamanda şefkatin ve sorumluluğun nasıl onarabileceğini gösteriyor.
Yazar şiirsel, doğayla iç içe ve çok sesli anlatımı tercih etmiş. Kitapta kendi derinliği ve acısı olan karakterler var. Zamanın doğrusal akmadığı, geçmişle şimdinin, gerçekle rüyanın iç içe geçtiği bir kurgu.
Onarılamaz gibi görünen bir yaradan, kadim bir gelenekle çıkış bulan kalplerdeki her umuda; Şifa olsun.
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
Puan vermedi
Baba İzi ~ Necati Öziri
Merhaba sevgili kitapseverler, edebiyatta radikal gerçeklik nedir? önce buradan başlamak istiyorum. Travmayı, öfkeyi, sınıfsal ya da politik yarayı sadece konu olarak seçmek değil
dilin, bakışın, mesafenin, suskunluğun; yani metnin eti kemiğidir radikal olan. Okuru duyguyla ikna etmeye çalışmadan ajitasyon yapmadan gerçeği filtresiz biçimde önüne koymaktır.
Baba İzi’ne bu beklentiyle başladım. Çünkü arka kapakta “radikal bir gerçeklikle yazılmış, öfkeli, güçlü, sevgi ve özlem dolu bir roman” vaadi vardı. Kitap, bir baba-oğul ilişkisi üzerinden göç, aidiyet ve kuşaklar arası kırılmaları merkeze alan bir metin. Okurken şunu fark ettim: Bu metin radikal gerçekçilikle değil, radikal bir söylem iddiasıyla ilerliyor.
Edebiyat bazen nasıl anlatıldığı ile de okurları etkiler yada etkilemez. Kitapta anlatıcı sürekli her yerde. Olmadığı sahnelerde bile başkalarının zihnine giriyor, onların yerine düşünüyor, onların adına konuşuyor.
“Olurdu, yapardı, giderdi” gibi yuvarlak, belirsiz, düz cümlelerle ilerleyen bir dil.
Ne sahne derinleşiyor, ne karakter. Olay örgüsü neredeyse yok.
Baba travması ve aidiyet üzerine bir şeyler söylenmek isteniyor ama bana hiç bir duygu geçmedi. Altını çizdiğim satırlar soru işaretleriyle dolu. Babaya karşı bir öfke dile getirilmeye çalışılıyor ama metnin kendisine oturmuyor. Okuduğum her şey çok yapay geldi. Bir okur olarak metinden beklediğim karşılığı bulamadım.
Kitabın Almanya’da ödül almış olmasını da biraz daha serinkanlı düşünmek gerekiyor. Ödüller her zaman metnin edebi gücüne değil; bazen dönemin politik iklimine, gündemde olan temalara ve o temaların temsil edilme biçimine de veriliyor. Göç, aidiyet, kimlik gibi başlıkların bugün Avrupa’da sosyopolitik olarak çok güçlü bir karşılığı var. Ödül almak, bir metni
