PulseoftheBook
@ozz_lem
Şu anda okuduğu kitap
Şimdi Buradaydı ~ Irmak Zileli
Merhaba sevgili kitapseverler
Dün akşam okuma grubumuzun masasında Irmak Zileli ve Şimdi Buradaydı kitabı vardı.
Benim yazarla tanışma kitabım oldu.
Romanı masaya yatırdığımızda şunu fark ettim: Elimizdeki yalnızca bireysel bir hikâye değil; öfkeyle yoğrulmuş, topluma ve memlekete dair çok söz söyleyen, sarsıcı bir metin.Kitapta anlatıcı koltuğunda psikiyatrist olan Birkan var. Onun zihnine girdikçe, toplumun bastırmaya çalıştığı duyguların—özellikle de öfkenin—nasıl biriktiğini ve nasıl patladığını görüyoruz. Yazar, Birkan’ın iç dünyası üzerinden memleketin sıkışmışlığına, toplumsal kodlara ve bastırılmışlık hâline dair güçlü eleştiriler kuruyor.
Metin; monologlar, iç sesler, diyaloglar ve flashback’lerle iç içe ilerleyen bir sarmal. Açık konuşayım, bilinç akışı benim severek okuduğum bir tür değildir. Bu nedenle metin beni yer yer zorladı. Ama tam da bu mantığı zorlayan, dikkat isteyen ve boşlukları okura bırakan yapısı, okuru pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp hikâyenin ortağı hâline getiriyor. Bunu da çok sevdim.
Özellikle anne çözümlemesi yapılan bölümler, kitabın en vurucu yerleriydi. Sayfalar bittiğinde geriye kalan o ağır gerçek şuydu: Ne kadar yol alırsak alalım, aldığımızı zannedersek zannedelim; çocukluk travmaları hayatımızın bazı anlarını terk etmiyor. O izler silinmiyor.
Kitap, Irmak Zileli edebiyatına sert ama etkili bir giriş oldu benim için. Çevrem uzun zamandır yazarın ödüllü romanı Eşik’i öneriyor. Bu tanışmadan sonra, sıradaki okumam kesinlikle o olacak.
Herkese keyifli okumalar dilerim, sevgiyle
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yalnızlığın Esirleri ~ Patrick Hamilton
Merhaba sevgili kitapseverler, savaşın gürültüsü uzaktan duyulurken, asıl savaşın insanların arasında, yemek masalarında, bakışlarda ve söylenen sözlerde verildiğini hiç düşündünüz mü? Yalnızlığın Esirleri yazarla tanışma kitabımdı ve beni tam da böyle bir cephenin ortasına bıraktı.
Kitap, İkinci Dünya Savaşı İngiltere'sinde, Rosamund Çay Odaları adlı bir pansiyonda geçiyor. Ortada zamanın donduğu, mekanın daraldığı, kasvetli ve durağan bir atmosfer var. Hamilton, bu durağanlığı o kadar ustaca kullanmış ki, okurken yazarın tamda istediği gibi sıkılıyor ve merak ediyorsunuz. Karakterler arasındaki o zoraki birliktelik, Bay Thwaites'in pasif agresif zorbalığı ve Roach'un yalnızlığı insan ruhunun karanlık dehlizlerini, toksik ilişkilerin nasıl bir bataklığa dönüştüğünü inanılmaz bir gerçekçilikle anlatıyor. Okurken karakterlere hem kızıyor hem de o çaresizliği iliklerinizde hissediyorsunuz.
Yoğun, ağır ama bir o kadar da sarsıcı bir kitap. Yalnızlığın sadece tek başına olmak değil, kalabalıklar içinde "anlaşılamamak" olduğunu yüzünüze çarpıyor.
Ve kitapta sessiz bir baş karakter var ki o da; Rosamund Çay Odaları. Duvarlarına sinmiş o kasvetle, sakinlerini belirli davranışlara zorlayan, onları hem koruyan hem hapseden canlı bir organizma gibi. Yazar pansiyonun kendisini (yani mekânı) öyle bir karakterleştirmiş ki okurken sizi de içine çekip odaların havasını solutuyor.
Patrick Hamilton'ın bu başyapıtına bir şans verin isterim. Ama uyarayım; o pansiyonun kapısından girdiğinizde, o kasvet sizin de üzerinize sinecek.
Tabii ki bu muhteşem eseri daha da muhteşem hale getiren Suat Kemal Angı’ya teşekkürler.
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
Annemin Uyurgezer Geceleri ~ Ayfer Tunç
Merhaba sevgili kitapseverler; Ayfer Tunç ismini görünce beklenti otomatik olarak yükseliyor. Annemin Uyurgezer Gecelerini de büyük bir merakla okumaya başladım. Ancak bu kez sizinle dürüst bir ısınamama hikayesi paylaşacağım.
Kitap aslında üç kuşak kadının hikayesine odaklanıyor. Aşka bağımlı haller, kuşaktan kuşağa aktarılan travmalar ve bir annenin garip uyurgezerlikleri... Genç bir kadının kendisinden yaşça büyük bir adamla yaşadığı aşk üzerinden, aile geçmişine ve kadınlık hallerine bakmaya çalışıyoruz. Kağıt üzerinde çok güçlü duran bir yüzleşme hikayesi aslında.
Beni en çok yoran kısım, anlatıcının iç sesinin sayfalarca süren maddeler halinde yazılmasıydı. Yazar zihnin dağınıklığını böyle yansıtmak istemiş olabilir ama bu tercih beni hikayeden kopardı.
Konu travmalar, kuşaklar, kadınlar olunca insan sarsılmayı bekliyor. Yani ben bekliyorum. Ancak karakterlerin yaşadığı o aşka bağımlılık veya büyük acılar bana duygu olarak geçmedi. Hep bir kopuk, hep bir o olaya mı bu olaya mı bağlanacak hissi ile hiç bir yere tam bağlanamadı bende. O beklediğim psikolojik derinliği ve ruhsal sarsıntıyı ben hissedemedim. Olaylar akıp giderken ben sadece izleyici kaldım.
Okuma serüvenimde iz bırakmadan, sessiz sedasız biten kitaplar arasına girdi.
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
