Görünürde her zaman gülümsüyor olsam da içeride çaresiz bir mücadeleyle debeleniyordum.
"Belki de sorun yaşadığım hayat değil, onu yaşama biçimimdi."
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken bir şeydi. Kollarda, midede en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme isteğini yok eden bir şeydi.
