Olmasını istediğimiz , olmasından korktuğumuz ya da olduğunu sandığımız şekilde hatırlıyoruz hadiseleri . Oldukları gibi değil . Genellikle öyle değil .
Ne aşk, ne ayrılık acısı , ne de arada bir kapınızı zorlayan başıbozuk varoluş sancıları , hiçbiri bir yarın olmayışının ruhta açtığı gediğin yanına bile yaklaşamıyor.
Bilmek farkında olmama yetmiyordu…
Ruhunuzu ele geçiren zifiri karanlığa diri diri gömülmeye niyetiniz yoksa , kendi ölümünüze kafa yormaz , o kapınızı çalmadıkça bizzat gidip hatırını sormazsınız .