"Anlattıklarına aldıracak kimsen olmayınca susmanın daha mantıklı bir seçenek olduğunu fark ediyorsun.konuşmak için kelimelere ihtiyacın olduğunu unutuyorsun.Anlatmadan anlaşılmak istiyorsun.
Elbette üzülüyor,seviniyor,herkes kadar hissediyorsun.Ancak her şey daha içerde,daha içeriden yaşanıyor.Tam şurada,kalbinde.Yanıyorsun,ama yakmıyorsun.İstesen de yakamıyorsun.Ateşin,kalıbını aşamıyor.Ve insanlar...İnsanlar seni sevmeye başlıyorlar.Susan insanlar her zaman daha çok sevilirler.Kimse kimsenin gamını yüklenmek istemez.En sevdiklerin bile..."
Sonuç olarak,geriye dönüşü olmayan bir yolculuğun başında,son kez,değer verilen bir yerde duran insan,her şeyi daha önce görmediği ve bir daha da görmeyeceği kadar bütün, gerçek ve sevgiyle görür.