Pamuk
@pamukcukiz
Bir kitap ancak bu kadar kara mizah ve ironik bir şekilde yazılabilirdi!
İntihar özünde, kasvetli bir çoğumuz için kimilerimiz için ise seçim ve özgürlük vs tartışmalı bir durum veya kaotik bir hal diyebiliriz. Bu içinden çıkılmaz halin en farklı anlatımı İntihar Dükkanı kesinlikle.
Jean Teule fransız karikatürist, senarist ve yazarmış. İntihar Dükkanı bu üç özelliği hatta daha fazlasını içinde barındıran bir kitap olarak karşıma çıktı. Elime ilk aldığım anda hani hayatınızda bazı özel kitaplar olur; okur ve o kitaba içinizde farklı bir yer verirsiniz işte İntihar Dükkanı o kitaplardan biri oldu benim için öyle ki; Sel Yayınlarına mail atıp yazarın diğer kitaplarını da çevirmelerini istedim. Yazarın yalnızca iki eseri türkçeye çevrilmiş: İntihar Dükkanı ve Dansa Davet. İlk fırsatta Dansa Davet’i de okumak için sabırsızlanıyorum. 
Jean Teule
Jean Teule
Kitap hakkında yeterli düzeyde inceleme mevcut olduğundan benim kitaptan çıkardığım en önemli noktayı paylamak istiyorum.
“Genç Kız Kalbi” kitabında Mehmet Rauf’tan anladığım ve çıkardığım en önemli nokta: Düşündüğümüz ilerlettiğimiz veya geliştirdiğimiz yüksek ideal hayat bakış açısını aslında kendi hayatlarımıza yansıtmadığımız ve toplumun değişmesi gerektirdiğini düşündüğümüz hatta küçük gördüğümüz tüm o normların içine bilinçli olarak dalıyoruz. Evet en kötüsü bu sanırım.
Bir akrabamın cenazesinden geldikten sonra üzüntüden hiçbir şey yapasım gelmedi. Kitaplığımda ve okuma listemde vardı aldım ve bir oturuşta bitirdim.
İki doktor arkadaşın birisi psikiyatrist diğeri kalp cerrahı 70’li yaşlarda Bob’un Nazilerin elinden kıl payı kurtulmasını hissettiklerini kendini suçlayışlarını psikiyatrist arkadaşıyla paylaşmasını konu alıyor her an ölümle yaşamamın ve en önemlisi yaşatmanın anlatısı aslında kitap.
Dostoyevski okuyorsam o okuma benim için bambaşka bir hal alır ve oturup asla bir çırpıda okumam sindire sindire zamana yayarak ve araya başka okuma koymadan... Kitaplarının etkisi o derece içine çeker beni ve kitabı yaşamak isterim öyle de olur İnsancıklarda olduğu gibi. Nitekim İnsancıklar diğer okuduğum kitapları gibi her cümlesiyle her sayfasıyla değerliydi. Nasıl olur da ilk romanı olmasına rağmen bir acemilik toyluk olmaz! Nasıl? Karakterler öyle gerçekçi ki sanki varolmuşlar gibi... İşte bu ilk eserini okuduğunuz da göreceksiniz boşuna söylememiş Nekrasov, “Yeni Gogol doğdu!” diye inanılmaz enfes bir kitaptı mutlaka okuyun.
Uzun süredir böyle güzel bir öykü kitabı okumamıştım.
Tüylerimi diken diken eden arka kapak yazısı: “Uçmak bir martının en doğal hakkıdır. Özgürlük ise, var oluşun bir parçasıdır. Boş inançlar olsun, gelenekler olsun, özgürlüğü kısıtlayan ne varsa, kaldırıp atmak gerek.” Aynı şekilde öyküyü okurken tekrar önüme çıkmasıyla yine aynı şekilde etkisi altına girdim.
Şunu kesinlikle söyleyebilirim ki, kitabı okurken hemen her sayfasında sorgulama yaptım toplumsal normlar bizi ne derece kısıtlıyor? Özgürlük ise zaten kitabın ana temasını oluşturmakla birlikte bireyi kısıtlayan toplum normlarına karşı geldiğimiz takdirde ne tür sonuçlar doğurabileceği ve esasında normların o sınırlayıcı etkisi kendimizi gerçekleştirememiz belirli kalıplar içinde sıkışıp kalmışlığın tekdüze bir yaşamdan kendini gerçekleştirmiş özünü bulmuş ve en önemlisi özgürlüğünün bilincinde olan birey olma yolunun en en güzel şekilde anlatıldığı öyküydü. Bu kitabı bir değil belki onlarca kez okumalı.
