Türkler, kendimizi anlatmak için ırk hüviyetimizi hiç bir zaman dile getiremezdik. Irkımızı da bilmez, ya inkâr ederdik, Milletimizin adı geçmek lâzim geldiği zaman kendimize sadece:
— Osmanlı!
der, geçerdik. Hatta dilimizin adı bile Türkçe değil, Osmanlicaydı
Tarihimizin de Osmanli tarihi oldugu gibi. Reddedilen, inkâr edilen Türk adina kimsenin sahip çikmamasi için her tedbir alınmıştı. Umumi kanaate göre Türk, kaba, görgüsüz ve kabiliyetsiz bir varlikti.
Biz evvelce de Türk'tük. Fakat kendimize Türk diyemezdik. Türk sözü birçok ırkları, kavimleri birleştiren bir imparatorlukta bir kavmin diğerleri üzerinde tahakkümünü hatırlatır. Ve onları gücendirir diye düşünülüyordu.