Kitabı elime aldığım zaman bırakmak istemedim sonunun nasıl biteceğini çok merak ediyordum. Sayfaları her çevirişimde bir kez daha yüreğim param parça oldu. Anne ve babanın bu derece iyi oyuncu olması akla alınır gibi değil bir insan evladına nasıl bunları yapabilir aklım almıyor kitabın etkisinden hala çıkamadım
Sinir oldum ya
Zor sabrediyorum kitaba. Bir inceleme yazmayı düşünmüyordum ama bir iki cümle dahi olsa içimde tutamayacağım.
Küçücük bir bebeğin daha boşanmamış annesiyle kutay karakteri arasındaki romantizme alet edilmesine sinirlendim de bunu yazıyorum. Üç tane erkeğin kendisine aşık olduğu, her şeyi şakır şakır anlatmalarına rağmen hâlâ daha anlamayan veya hiç duymamış gibi davranan ana karaktere de sinir oldum. Bir sürü yakınlaşıp yine de melihe abi PARDON ağabey demesine de sinir oldum. Melihin hiçbir şey değişmedi diyip çatır çutur arkadaşının kız kardeşine yürümesine de sinir oldum. Kendi güzelliğini erkeklerin bakış açısıyla ölçen sılaya da sinir oldum. Hem geleneklerine bağlı hem de keko gibi parklarda bira içen mahalleliye de sinir oldum. ‘Birleşmediniz mi?’ diye soran reyhana da sinir oldum. Kitabın hiçbir yere varma kaygısının olmamasına da sinir oldum. Aşiret gibi tüm mahallelinin kendi içinde birbirine hallenmesine de sinir oldum. Sırf erkek karakterin ne kadar yakışıklı ne kadar mükemmel ve tüm kızların da ona hayran olduğu anlaşılsın diye gurursuz bir kadın karakter olan füsunun yazılmasına da sinir oldum. Kendisini hep bir şekilde küçük görebilen kadın karakterimiz alçine de sinir oldum. Küfür etmeden bir cümle konuşamayan üniversiteli arkadaş grubuna da sinir oldum. Karakterin veterinerlik okuyup ‘staj param’ diyip durmasına rağmen ne stajını ne okulunu okumamamıza da sinir oldum. Şu an 381. sayfadayım ama bir sonraki sayfayı bile merak ettirmemesine aşırı sinir oldum. Kitabın boşluğuna, gereksizliğine ve belki beğenirim diye ikinci kitabını (asla almayacağım) bkm sepetime eklememe bile sinir oldum.
Daha fazlası olursa yazacağım ama bakın o kadar ‘sinir’ oldum ki hiçbir özel ismi büyük harfle yazmadım, hiç de satır arası bırakmadım bu incelemede. Bitirince belki
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitabı okudum demek yetmez beni duygudan duyguya sürükledi diye bilirim hani hep diyoruz ya doğduğun coğrafya kaderindir diye yada her insan annesinin kaderini yaşar diye bu kitapta da bol bol bu cümleleri kuruyoruz. Kalbim param parça oldu diye bilirim kitabımız iki çocuğun hayat mücadelesinden daha çok bizlere karmakarışık olan hayatımızda acı ve umudun yan yana olduğunu gösteriyor. Dışlanmaya psikolojik şiddete toplum baskısına dışlanmaya terk edilmişliğe travmalar arasında kaybolmamıza rağmen her daim umudun olduğunu bilmenizi hissetmenizi sağlıyor. Bu kitap beni duygudan duyguya soktu ve kesinlikle bakış açımı değiştirdi ben çok sevdim ve sizlerin de kesinlikle okumasını öneriyorum.
•
Şimdi gelelim birazcık konusundan bahsetmeye; Japon kraliyet ailesinin kızı ile Afro Amerikan bit askerin kızıydı Norika ve annesi onu terk ettiğin de sadece 8 yaşındaydı onu elimde bir mektup ile büyükannesinin kapısına bırakıp gitmişti. O günden sonra ise Noriko için yıllarca sürecek bir hapis hayatı başlamıştı. Günlerce hatta yıllarda süren bu travmayı rüyalarında bile tekrarlanacaktı. Aristokrat bir aileye mensup olan annesi gayrimeşru bu şekilde doğurduğu kızını terk etmişti o tavan arasında her şeyden mahrum olarak ve şiddet görerek büyümüştü çünkü kraliyet ailesi için Norika itibarlarına sürülmüş bir lekeydi. Bu durum üvey abisi Akira gelene kadar böyle devam etti ona Akira’dan uzak durulmasını söyleseler de bu kurula bir türlü uymuyordu Akira, bu ailenin onurlu tek varisiydi ve ne istese oluyordu. Ve bir gün Norika ile Akita büyük bir bağ kurdular ancak bir gün yolları kötü bir şekilde ayrıldı ve tekrar kavuşmaları yıllar sürecekti
El kızı (iliklerinize kadar hissedeceksiniz)·400 syf.·
10/10
2026 15. kitabı
Kitaba başlarken “derin bir roman okuyacağım” diye girdim, karakterlerin dertlerini dinleyen mahalle psikoloğu gibi çıktım.Türk filmi tadında bir roman ile karşı karşıya kaldım.Elimi belime atıp mahalle kavgası yapasım geldi.
Kamu spotu: “Şiddet, yetersiz kimsenin son barınağıdır”
Roman ilerledikçe herkesin birbirine mesafeli, biraz kırgın ve bol bol iç sesli olduğunu fark ettim. Olaydan çok düşünce var; yani aksiyon arayan biriyseniz yanlış mahalleye gelmiş olabilirsiniz.
Benim için El Kızı, “insanlar neden bu kadar karmaşık?” sorusunun roman hali gibi oldu. Okurken yer yer düşündüm, yer yer de “biriniz oturup açık açık konuşsanız roman yarıya inerdi” diye içimden geçirdim.
Kitabın sonlarına doğru içim param parça oldu.Bir kadına yapılanlar reva mıydı? Bu durumun olması insanların “iletişim”de olmaması.Sahi neden oturup konuşmuyoruz.?Neden başkalarının sözleriyle,dolduruşlarıyla ya da kulaktan dolma bilgiler ile hareket ediyoruz.Benim gibi fevri bir insanı bile yola getirdi.Bundan sonra fevrili yok en azından daha az olacak.Çok üzgünüm çoook.
Not: Allah bazı insanları bazı dönemlerde neden yaratmadığını anladım.O dönemde yaşasaydım,ben Nazan olsaydım o kaynanayı bir kaşık su da boğardım (suya bile gerek yok) Hacer senden nefret etttiiimmmm.
Not: Sevgili 1k Ailesi;
Konuşun ve aklınızdan geçenleri yatıştırmaya çalışın. Acaba birileri bu konuda ne der diye kendinizi harap etmeyin. Biriyle problem yaşıyorsanız lütfen o kişiyle konuşun ve çözmeye çalışın. Aksi halde, içimizde biriktirdiklerimiz gün gelir bizi nefes alamaz hale getirir.
Düşük puanlı netflix dizileri ayarında
Kitapta ana karakterin salaklığı insanı çıldırtıyor. 2 ay önce arkadaşını randevu sitesinde tanıştığı doktor olan sevgilisi öldürüyor. Ölen param parça arkadaşını ana karakter buluyor. Katil kullan at telefon kullanıyor. Randevu sitesinde tanıştığı kadınları öldüren bir seri katil olduğu anlaşılıyor. Kız en fazla 2 ay dayanabiliyor ve katil bulunmamasına rağmen bu siteden randevulara çıkmaya devam ediyor. Sonra doktor olan ve evine 2 sokak ötede karşılaştığı adamla sevgili oluyor. (Zaten burdan sonra kitabı okumak son 10 sayfaya kadar iyice işkenceye dönüşüyor.) Eski sevgilisi olan polis bana kontrol edeyim demesine rağmen o kadar rahat ki onu bile kontrol ettirmiyor. Adamın farklı telefon kullandığını bilmesine rağmen hiç konusunu açmıyor ama bir toka bulunca her şeyi anlıyor. Ne tesadüf ki her şeyi anladığı gün meğer daisy bunu ve sevgilisini öldürmeye karar vermiş zehirli şarap içiriyor. Yalan yok katilin daisy çıkması şaşırtıyor. Ama bu bile arada okuduğun 200 sayfalık saçma sapan kurguyu kurtarmaya yetmiyor.
Herkese merhaba
Hayat öyle garip bir yolculuktur ki birbirinden farklı hikayeleri barındırır içinde. Bazı hikayeleri dinlerken yüzündeki gülümsemeye engel olmazken bazı hikayelerde ise kendi benliğinin farkına varır toplumun baskısını bir kenara bırakıp senden istenileni değil de yapmak istediğine odaklanıp kendi yolunu kendin çizersin zor da olsa...
Bazı hikayelerde de kalp ağrısı o kadar fazla ve ağırdır ki, kalabalıklar içinde yalnız kalmış yoksulluktan ziyade yoksunluktan kolu kanadı kırılmış bir kızın çırpınışlarına şahit olursun.
Ve bazı hikayeler de öyle derindir ki karakterin acısını, çaresizliğini ve yalnızlığını hissetmemek mümkün değildir okurken boğazın düğüm düğüm olur ne ağlayabilirsin ne de konuşabilirsin, sanki üzerine karabasan çökmüş gibi nefessiz kalırsın, sesin duyulsun istersin ama kimse seni duymaz yada işlerine gelmediği için bilerek kulaklarını tıkarlar...
Tıpkı Takuni, Ali, Nurhayat, Meryem ve Cemil gibi... Hayat karmaşasının içinde görünmez olursun. Oysa insan olmak, insan gibi davranmak çok da zor olmamalı değil mi?
Takuni'nin tek istediği sevilmekti dinini, dilini ve kim olduğu sorgulanmadan anlayış görmek ve sevilmek
Keza Ali de öyle tek istediği birazcık sevgiydi, babası ve abisini kaybettikten sonra annesi ile yaşama tutunmaya çalışırken yüzündeki tebessüme karşılık vermek, masumluğuna bakıp sıkıca sarılmak ve saçlarını okşamak... Bir yetimin yüzünü güldürmek çok da zor olmamalıydı
Hele Meryem ah yavrum benim acıya öyle alışmış ki canının yanmasını bile umursamaz hale gelmiş, genç yaşında ruhunda açılan yaralar kalbini param parça etmiş ama hala içinde titrek bir alev gibi yanan umut ışığına tutunmaktan da hiç vazgeçmemişti...
Birşeylere uzak, hayatın içinden gelen birbirinden farklı ve hüzünlü on tane öykünün yer aldığı etkisinden
