16.06.26
Ben o iğneden yine de vazgeçmedim, paslı da olsa benimdir, dedim. Bir gün yokluğu geçirdim iğnemden, yokluğu işledim. Bir gün kavgayı, bir gün yalnızlığı, bir gün sevdayı, sonra ayrılığı, sonra hasreti işledim. İğnemin metal deliğinden acıyı geçirdim, kederi geçirdim. Katran karası ipleri tuttum ucundan, dudaklarımın arasında ıslattım, gözümü kısıp kör bir delikten uzattım ipi, işinin ehli terziler gibi besmeleler çekip iki ucunu eşitledim. Ama sonunu düğümlemedim. Her nefes alışımda bir iğne battı kumaşın üzerine, her nefes verişimde bir iğne çıktı üzerinden. Acımı ince bir işçilikle, tek tek, nakış nakış, sabırla işledim. Kanayan güller mi bitmedi üzerinde, kurumuş çiçekler mi, solmuş menekşeler, dağılmış laleler, perişan bahçeler mi, hiç bilemedim. Gün gelip bitecek. İpek de olsa, çuval da olsa her kumaş bitiyor sonunda bir gün. Batacak tek bir noktası kalmayana kadar işledim yokluğunu. O gün geldiğinde, iğnemi sıkıca tutup var gücümle çektim. İpin düğümsüz ucu kayıp gitti kumaşın üzerinde. Bütün bu nakışlar, bütün bu işler, bütün bu tuttuklarım söküldü bir anda. Geriye delik deşik bir ipek kumaş kaldı elemimden. Adına yürek dediler, nasıl böyle param parça olduğunu bilmediler Sökülme bir kez başlayınca ardını alamıyorsun, her gün bir yerin açılıyor. Önce gözlerin, sonra ellerin, sonra aklın, sonra için açılıyor. Görmediklerini görmeye, hissetmediklerini hissetmeye başlıyorsun. Sonunda o mertebeye eriştim. Her sabah, bıkmadan usanmadan her sabah penceremden girmeye çalışan güneşin ucundan tuttum nihayet bir sabah. Sensizliğin örekesinden geçirdim, bütün ışığını ellerimle eğirdim. Kırmızıdan sarıya geçen sırma bir ip gibi doladım ışıklarını çile çile. Her gün bir yumak güneş attım evin bir köşesine. Beni terk ettiğin gün, gelip yığıldığım yatağın etrafını küçük güneş
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dışarıdan bakıldığında Adelaide kusursuz bir bütünlük içindeydi -uzuvları yerli yerindeydi, hiçbir eksiği yoktu- ama içten içe, ruhen dağılmış hâldeydi. Param parça olmuştu ve parçalarını tekrar bir araya getirebileceğini hiç sanmıyordu.
kendi yüzeysel düşüncelerim param parça oluyor ve elimde kalıyor…
hepsi bu kadar mı diye soruyorum kendime.
bir tedirginlik kaplıyor içimi, kalbime kapkara bir zehir gibi giriyor.
ben...
…gelecek yıl bu okulda olacak mıyım?
tanımlayamadığım o karanlık zehir
tüm içimi kaplıyor.
Yokluğunda [Şiiri]
Bir yelkenli canlandı gözlerimde
Azgın denizlerin hırçın dalgalarında
Fayda etmedi çabası, mecalsiz çırpınışların
Sürükledi bir meçhule amansız kürek çekmeler
Ne rüzgar anlatabilir fırtınayı
Nede yelkenli sürüklenişini
Ne ben anlatabilirim içimdeki sensizliği
Nede sen anlayabilirsin anlatamadıklarımı
Eskiden gurbetler vardı
Hasretler, özlemler, sevdalar çekilirdi
Her gidişin ayrılışın ardından
Kan ağlardı yürekler, param parça olurdu
Her hasret çekilişinde
Her güneşin doğuşunda yeşeren umutlar
Kahreder gün batımı yanlızlığa batarken
Sabahı olmayan gecelerin karanlığında
Sensizliği sarardı kollarım kucağımda
Uzun sürmez gafletten uyanışım
Karşımda duruyor gerçekler. en acımasız haliyle
Hayeller hayel ama
Gerçekler silinmiyor hayatımdan
Ne sen dönebildin gittiğin yerlerden
Ne ben kabullenebildim gidişini
Ben mi gurbetteyim, gurbet mi içimde
Atamadım içimden kahrolası gurbeti
Hasretin, ateş oldu, acı oldu, özlemin yaktı içerimi…
"Ne çok diri ölün var senin.
Param parça yaşamın bastırınca bakışına ne çok akan
kanın var senin.
Ne çok yiten anın var senin.
Delik deşik yaşamın ulaşınca durağına ne çok biten
ânin var senin."
Ne çok hälin var senin.
