Lea, bir çocuğun sorumluluğunu almaya hazır olmayan ama tüm sorumluluğuyla baş başa kalan bir adamın kızı.
Annesinin ölümünden sonra tesadüfen karşılaştığı ve o andan sonra kendisinin de babasının da hayatını degiştirecek olan keman tutkusunu anlatıyor kitap.
Sevmeyi öğrenememiş bir adamın sevgisini göstermeyişini ve aslinda tüm hayatını kızına adamasına rağmen birbirine tamamıyla yabancı baba- kız ilişkisini okuyoruz. Annesinin bıraktigi boşluğu önce müzikte en iyisi olma arayışında sonrasinda da bir adamın aşkında arayan küçük bir kız.
Kitabın zaman zaman tıkanması dışında genel olarak akıcı buldum. Sadece bahsedilen derinliği tam olarak ben yakalayamadım maalesef ama yine de baba kız arasındaki o mesafe ve yabancılaşma sonuna kadar hissediliyor ve bu da kasvetli ve gerici bir hava oluşturuyor.
Sevgiyi hissetmenin ötesinde göstermenin ne kadar zor olduğunu ve hiç bir şeyin sevginin yerini dolduramayacağını yeniden yeniden fark ettim.
Lea, keşke ne kadar sevildiğini bilseydin, keşke hepimiz ne kadar sevildiğimizi bilebilsek.
Bu nasıl bir kurgudur? Pascal Mercier kalemiyle ve tabii ki olay örgüsü yaratımıyla çok güçlü bir yazar. Lea’dan sonra bu kitabını da çok çok sevdim. Okurken kayboluyorsunuz. İkinci bölümden sonra olaylar adeta şaha kalkıyor ve kitap hızlanıyor. Hızlanıyor ama yine de dikkat gerektiren bir okuma da istiyor. Olay örgüsü uzun, aralarda yorgun hissediyorsunuz. Bundan mütevellit, zor bir okuma yaptığınız dönemden uzak bir zamanda okuyunuz.
Giriş paragrafında da belirttiğim gibi kitabın ikinci bölümünden sonra olay örgüsü akmaya başlıyor. Bunu benim gibi birinci bölümde ben ne okuyorum bıraksam mı çelişkilerine kapılmış olanlara söylüyorum. Bırakmayın, birinci bölümden sonra kitabın devamı bahar bahçe.
Benim canı sıkılıyordu diye yorumladığım ana karakterimiz Gregorius, kısaca Gre dersem tanıyın, lisede çalışan bekar bir antik diller öğretmeni. Gayet sakin bir hayat sürerken bir gün köprüde bir kadınla karşılaşıyor. Portekiz olduğunu bildiğimiz kadınla arasında geçen farklı bir muhabbetten sonra Gre, Portekizceye merak salarak sahafa gider. Orada denk geldiği doktor Prado’nun kitabı hayatını değiştirir. 45 yaşında vefat eden Prado’nun kitabı, Prado’nun kız kardeşi tarafından 1975’te yayımlandırılmıştır.
Kitabın birinci bölümünde bu konuyu yakaladıktan sonra ilerleyen bölümde görüyoruz ki Gre, Prado’nun hayatını deşifre ediyor. Prado’nun eşi Fatima hariç kız kardeşi Adriana, en yakın arkadaşı O’Kelly, sırdaşı gördüğü kız arkadaşı Maria,ve doktorun aklını çalan kadın Estefania ile olan görüşmelerine tanıklık ediyoruz. Pek şanslı bir adam ki bu Gre, kapılar bir bir açılıyor ve bu kişilerle Prado hakkında konuşabiliyor. Doktorun hayatını ortaya koyarken bir yandan da Prado’nun bazı varoluşsal yazılarına denk geliyoruz. Bu görüşmeler kitabın adeta dinamiği ve inanılmaz
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Okuması o kadar zor bir kitaptı ki benim için, üstelik tam da tatilde bu kadar keyifsiz bir kitap seçtiğime inanamıyorum. İnadımdan yarım da bırakamadım açıkçası.
Ancak bana çok ağır geldi. Sözde suçluluk duygusu üzerine yoğunlaşmış insan psikolojisini işleyen bir kitap ama bana geçmedi hiçbir duygu, benim için çok yüzeysel kaldı. Bu kadar yüzeysel kalmasına rağmen neden bu kadar ağır ve okuması zordu hala anlam da veremiyorum. Ama o duygular, Lea’nın annesiz hayata alışamaması, babasının ise Lea’ya olan sevgisini hiçbir zaman gerçekten gösterememesi, konu güzeldi ama daha derin bir anlatım bekliyordum. Aynı zamanda olayların anlatımının da geçmiş zaman kipiyle olması da rahatsız ediciydi zaman zaman. Bu kitap benim için biraz hayal kırıklığı oldu maalesef.
Yazarın ilk kitabı olmasına rağmen, belkide bana en çok hitap eden, beni en çok etkileyen kitabı oldu. Kesinlikle hakkı yenen, görmesi gereken ilgi ve değeri görmeyen bir kitap. Tıpkı kitabın kilit kişisi baba, yani piyano akortçusu (Der Klavierstimmer) gibi.
Yetim kalmış, yetimhaneye verilmiş, orada pek sevilmemiş ve aradığı sevgiyi evlatlık edinen kör adamda ve onun mesleği olan piyano akortçuluğu dolayısıyla opera yazarlığında bulmuş. Ama bu sevgi hakiki bir sevgi midir, yoksa hasret olduğu sevgiye ulaşmak için bir araç mıdır sadece?
Akortçunun operada işlemiş olduğu cinayetle ve ona götüren sebeplere giriş yapıyoruz.
Hikayeye bir Patrice'nin bir de ikizi olan Patricia'nın ağzından yazılmış yazılardan okuyoruz. Babanın ve annenin kimlikleri, çocuklarla olan ilişkileri, ve ikizlerin başta erkeğin uğraş ve teşvikiyle bağlılıkları, daha sonra ise Patricia'nın birey olma arzusuyla başlayan birbirlerinden kopuşları...
Çok katmanlı, yalın ama duygu derinliği yoğun, akıcı ve muhteşem bir dil ile kaleme alınmış bir roman. Baba ve ikizler üzerinde, iki ana çizgide yoğunlaşan hikaye, hepsinin birey ve kendi olma maceralarında birleşiyor.
Hazin mi hazin, dokunaklı mı dokunaklı bu romanı her kitapsevere tavsiye ederim.
Sessiz usta akortçu gibi takdir bekleyen ama bulamayan bir garip bencileyin kalmasın kitap diye...
Pascal Mercier’in Lea kitabının başlarda sakin bir temposu var ama sayfalar ilerledikçe insanın içine işleyen bir kitap. Özellikle karakterlerin geçmişleriyle hesaplaşmaları ve “geç kalmışlık” hissi çok gerçek geldi bana. İnsanların hayatlarında söyleyemedikleri şeylerin ne kadar büyük yük olabileceğini çok iyi hissettiriyor. Okurken ara ara durup düşünme ihtiyacı hissettim. Duygusu güçlü bir kitap okumak istiyorsanız tavsiye ediyorum. 
Lea
Lea
İlk kez yarım bırakmaktan huzursuz olacağımı hissettiğim bir kitap... Evet kesinlikle doğru zaman ve psikolojide okunması gerekir. Sarmıyor... sarıyorrr... biryerlede bişeyler kaçıyor tam toparlıyorsun farklı bir moda giriyorsun... Ama kitabın en çok İtalik yazılan kısımları... Mektuplar beni bağladı... Kitabın özünü mektuplarda buldum..