Türkan Şen
@pawne
*En kısıtlı yaşam koşullarında mutlu ve bağımsız olmak...
*Kendine yetme, yani kişinin mutluluk için gerekli her şeyi içinde taşıyabilmesi...
*Uzlaşımsal değerlere meydan okumak...
Diyojen - Riogenes (Kinik filozof)
240 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Meryemce ıssızlığın yamanlığını ta yüreğinin başında duydu. Dünyanın bomboşluğunu. Her şeyi var, ağzına kadar dopdolu, kıvıl kıvıl dünya, bomboş, ıpıssız, ölü gibi. İnsansızlığı yüreğinin başında duydu. İnsansızlık ta yüreğine işledi, bir kara hançer gibi. Demek dünyayı dolduran insanmış. Her şey, her şey, bütün dünya insanmış. İnsan yoksa dünya yokmuş.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kel Aşığın yüzü uzadı, uzun kırışıklıklar yukardan aşağı bedenini sardı. Yeryüzü yoktu, gökyüzü yoktu. Toprak, su yoktu. Böcekler, insanlar, karıncalar, cinler periler yoktu, hiç kimse yoktu. Sen de yoktun, ben de yoktum. Gece yoktu, gündüz yoktu... Hiçbir şey yoktu.
"İlk devinen ben değilim, ilk doğan ben. Sen beni çok gördün... Çok."
Bir şafak vakti Akçadeniz üstüne yürüdün, Yel oldun estin, bulut oldun ağdın. Şu gözlerimle gördüm. Bir sürmeli ceren dizine yatmış ağlıyordu. Kaç, sürmeli ceren, dedin.
Ağaçları kökünden söktüler, kuşları dallarından, göklerden topladılar, suları kuruttular, insanları hasta ettiler, sen geldin, arkanda bir top ışık bir minare boyu.
"İlk görünen ben değilim, ilk doğan ben. Sen beni çok gördün."
Fatmaca karı, Hasan çocuk, bir de Memidik bütün gece uyumazlar, Taşbaşoğlu üstüne düşünürler. Taşbaşoğlu da uyumaz. Kendi hali, dünya hali üstüne derin düşüncelere dalar. Hiçbir çıkar yol bulamaz. Çoktan beri karanlık, kurşun işlemez, soluk aldırmaz, dört duvar arasındadır. Diline pelesenk etmiştir: "Bana yer demir oldu, gök bakır. Gök bakır. Gök bakır." Bu yer demir gök bakır halinden kurtulamaz.
Bunu der demez de içini derin, acı bir keder kapladı. Yağmurun altında, Çukurova düzünde, dünyanın ortasında kimsiz, kimsesiz kaldı. Bir boşluk, yüreğinin başına bir ağı tortusu gibi çöktü. Yanında yönünde bir şeyler aramaya başladı. Bir şeyi, olmazsa edilemez bir şeyi yitirmişti ama neydi? Arandı arandı bulamadı. Ama ayakları onu Ceyhana aşağı farkında olmayarak çekti götürdü. Gözleri suyun üstünde, bu kıyısında, öteki kıyısında, bir şeyleri ısrarla arıyordu. Birden anladı ki içini bomboş koyan yitirdiği ölüsüydü.