Pınar Ceyda Cömert
@pceyda
13 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Ama Madison ne düşünürse düşünsün, kendini her şeyin tıkır tıkır işleyeceğine ne kadar ikna etmiş olursa olsun mutlu bir son değildi bu. Yalnızca bir sondu. Aşağıda ise yeni bir başlangıç vardı. Beni bekliyorlardı. Bense ömrümde bir kere bile mutlu olmadığım bu tavan arasında kös kös oturuyordum. Yeni başlangıç başlamadan önce, burada oturup bu ana tutunuyordum. Bu anda ne kadar kalabilirdim acaba? Hayatım boyunca bu odaya, tam bu ana kaç kez gelecektim acaba?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İstanbula bakıyorduk denizden: Nevzat, Demir, bir de ben. Ölülerimizin yüzlerine bakıyorduk... Onların gözlerindeki kendi kederimize. Çaresizliğimize bakıyorduk, avuçlarımızda büyüyen zavallılığa, kanımızda filizlenen korkaklığa... Elimizden alınan hayata bakıyorduk... Güneşli günlerimize, umut dolu sabahlara, eğlenceli bahar akşamlarına... Sönen anılarımıza bakıyorduk, ölen hayallerimize, yıkılan düşlerimize... Sönen anılarımızı, ölen hayallerimizi, yıkılan düşlerimizi yüklenip yorgun bir şilep gibi bizden uzaklaşan şehrimize... Şehrimizle birlikte yitirdiğimiz kendimize bakıyorduk...
Şehre bakıyorduk denizden: Nevzat, Demir, bir de ben. Sisler içindeydi İstanbul... Sisler içinde deniz... Sisler içinde teknemiz. Sultanahmet'in minareleriydi görülen, Ayasofya'nın kubbesi, Topkapı Sarayı'nın kuleleri. Hiç yağmalanmamış, yıkılmamış, kirletilmemiş gibiydi şehir. Bembeyaz bir sisle örtmüştü doğa, ne varsa görüntüyü çirkinleştiren. Güneş doğmadan bir anlığına beliren bir hayal gibi... Büyülü bir bulut gibi... Bir masal imgesi gibi... Yeni kurulmuş bir kent gibi...