Eski bir Arap şiiri geliyor aklıma: Asil insanların en neşeli zamanlarında bile bir hüznü vardır, daha düşük ruhlar ise en sefil zamanında bile neşelidir.
Reklam
Ahenkli bir havanın verdiği bir hareketle size yaşadığım yeri tarif etmek istiyorum; Yere yakın, bodrumsuz iki katlı eski bir ev geçen yaz mutfağıma karargâh kuran karınca hiçbirini öldürmedim. Mutfak duvarımın içine şehir kurduklarını düşünüyorum. Kıyamıyorum, Ben sevdiğimi getiremedim bu eve, sevdikleriyle gelenlere dokunamıyorum.
" Neden hiç mutlu değilsin Zeze?
`Neden mutlu olmalıyım?
" Çünkü dünyaya bir kere geliyoruz.
` İyi ki bir defa geliyoruz Portuga.
" Neden?
` İkinci bir hayatı kaldıramazdım.
Şeker Portakalı...
