Ben küçükken kötü söz ne bilmezdim,diksiyonu bozuk konuşmayı bile küfür zannederdim.Yere çöp atmak mı katiyen!Daha küçücük çocukken o çöpü çöpe atmayı hatta dışarda çöp kutusu bulamazsam çöpümü cebime çantama koyup gelip evdeki çöpe atmasını bilirdim.Hiçbir zaman misafirliğe gittiğimizde annem bana,dur,otur,yapma,etme,dokunma demedi.Çünkü ben zaten ne yapmam gerektiğini ne yapmamam gerektiğini biliyordum.Annemle babam çünkü beni çok güzel yetiştirdi.Okumayı öğrendiğim gibi her yaz camiiye kuran kursuna gittim.Cüzümü öğrendim,kuranımı öğrendim,dualarımı öğrendim.Hiçbir zaman okulda,dışarda problemli bir çocuk olmadım.Bir yanlış yaptığımda annemle,babam bana güzel güzel anlattı.Gerekirse kızdılar hem de çok kızdılar.Onların sayesinde her zaman uyumlu bir çocuk oldum.Sorumluluklarım ne bildim.Bazı şeyler çok küçük ve gereksiz geliyor şimdi ki nesile.Hayır!Annemle,babam ilmek ilmek işlediler beni.Bazen kızdım bazen bunaldım ama şimdi anlıyorum iyi ki de öyle yapmışlar.Allah binlerce kez sevgili annemden ve rahmetli babamdan razı olsun.Beni her zaman vatan,millet,Allah,peygamber,aile,eş,dost,
hayvan,akraba,arkadaş,çevre..aşkıyla, sevgisiyle büyüttüler.Bizlere böyle anne,babalar lazım.Yok benim çocuğum özgür,yok çocuğumun özgüveni bilmem ne hepsi boş! Özgüvenli olsun diye yetiştirdiğiniz hadsiz,bencil,zorba ve hastalıklı çocuklarınıza hiç kimse katlanmak zorunda değil.
Ölen öğrenci kardeşlerime ve çok kıymetli öğretmenlerime Allahtan rahmet diliyorum.Pırıl pırıl çocuklarımız,pırlanta gibi öğretmenlerimizi artık kaybetmeliyim…
Pelinsu Demir