“Bizi istemediklerimizi yapmaya çeken bir kuvvet var, bu muhakkak. Bizim daha başka, daha iyi olmamız lazım… Bu da muhakkak… Bunu nasıl birleştirmeli, bunu bilmiyorum…” Nihat güldü:
“Ömrünün sonuna kadar da öğrenemeyeceksin…”
Ne mutlu bana seni ait olduğun, devleştiğin yerde izleyebildim. Nazım’ı, Abidin’i, sevdayı, kavgayı, şiiri, resmi, vicdanı, aydınlığı bize miras bırakıp gitti. Bu dünyadan bi Genco geçti…