İran, benim için her zaman büyüktezatlığın adı oldu. Bir yanıyla bana hep korkunç, soğuk ve mesafeli bir ülke gibi geliyor; diğer yanıyla da içimde tarifi imkansız, derin bir merak uyandırıyordu. Bu coğrafyaya dair hissettiğim o ilk ürperti, küçük yaşlarda izlediğim *Kızım Olmadan Asla* filmiyle zihnime kazınmıştı. Ancak beni bu coğrafyanın asıl gerçeğiyle tanıştıran olay, yıllar sonra İzmir Çeşme’deki bir yaz kampında yaşandı.
Henüz küçücük bir çocukken, Çeşme’ye yelken yapmaya gelen İranlı sporcu kadınlarla tanışmıştım. Karşımda duran o güçlü, özgür ruhlu rüzgar kadınları beni adeta büyülemişti. Çocuksu bir merakla onlara, *"İran'da çarşaf giymeseniz sizi öldürürler mi?"* diye sormuştum. İçlerinden birinin, sadece renkli bir çarşaf giydiği için bir kadının gözlerinin önünde nasıl tutuklanıp götürüldüğünü anlatmasını hiç unutamam. O gün, o yelkenci kadınların gözlerinde hem saklayamadıkları bir hüznü hem de o kısıtlayıcı yaşama karşı direnen muazzam bir gücü görmüştüm. Yıllar geçti... Ve bugün televizyonlarda, o çocukluk hafızamdaki güçlü kadınların hakları için köklü bir devrimi omuzladıklarını hayranlıkla izliyorum.
Kitabının içeriği de aslında o topraklardaki bu büyük direncin ve ihtişamın binlerce yıllık geçmişini gözler önüne seriyor. Eser, bizi Libya'dan Pakistan'a uzanan devasa bir coğrafyada, tarihin ilk süper gücünün kalbine götürüyor. Bu imparatorluk sadece Persepolis'in benzersiz mimarisinden ve kurulan ordulardan ibaret değil; aynı zamanda kraliçelerin taht mücadeleleriyle, saray entrikalarıyla çalkalanan son derece dinamik insan hikayeleri barındırıyor. Kitabın en kıymetli yanı ise bugüne kadar hep Batı (Yunan) gözüyle, önyargılarla anlatılan bu tarihi, doğrudan İran yazıtlarından ve arkeolojik keşiflerden yola çıkarak gerçek bir "Pers Perspektifi" ile
Ait Olamamanın Sessiz ÇığlığıEdebiyat
Puan vermedi
Bazı kitaplar bir hikâye anlatır, bazıları ise bir hayatın kırılganlığını sessizce avuçlarınıza bırakır. Persepolis, çocukluğun masumiyeti ile savaşın acımasızlığı arasında sıkışıp kalan bir ruhun hikâyesi. Marjane Satrapi'nin çizgileri siyah ve beyaz olsa da anlattığı duyguların tonları sayısız. Bu kitapta yalnızlık, sadece tek başına kalmak değil; ait olduğu yeri, dili ve hatta kendini ararken yavaş yavaş uzaklaşmaktır. Son sayfa kapandığında geriye bir hikâyeden çok, uzun süre insanın içinde kalan bir his kalıyor.
Etienne Davodeu çizgi roman yazarı ve Richard Leroy ise bir şarap üreticisi. Etienne şarap ile ilgili bir şey bilmiyor, Richard da çizgi roman ile ilgili bir şey bilmiyor. Etienne, Richard'a yanında bir yıl çalışmaya gidiyor. Richard da Etienne ile beraber bu bir yılda çizgi roman ve yazarları, yayıncılık hayatıyla ilgili bir şeyler öğreniyor. İkisi de birbirinin alani ile ilgili kendini "cahil" olarak tanımlıyor.
Bu zaman diliminde benim hoşuma giden şey ikisi de çok sabırlı. Karşı tarafa uzmanlık alanı ile ilgili yerinde doğru sorular soruyor, bu alanlarda emek harcıyorlar. Gidilmesi gereken yerlere gidiyorlar ya da yapılması gerekeni yapiyorlar. Yazarlar, şarap üreticileri ile tanışıyorlar,konusuyorlar.Yeter ki karşı taraf bir şeyler öğrensin amaç. İki karakter de kitabın kapağında yazıldığı gibi bir yılın sonunda"karşılıklı bir aydınlanma" yaşıyor.
Kitapta çizgi roman kitaplarından, yazarlarindan,çizgi roman fuarlarindan;bagcilikta, budama, toprak sürme, gübreleme, hasat, toprakta olması gereken detaylar,şarap yapımı ile ilgili birçok detaydan bahsediliyor.
Kitabın diline gelirsek Etienne ve Richard konuşmalarında tatlı bir mizah var. Bu mizahla, görseller ve bilgiler birleşince okur da bilgi sahibi oluyor.Cahiller'in bize artısı da burada. (Etienne gerçekten çok güzel çiziyor. )
Okuduğum kitaplardan Maus'u, Küçük Prens'in çizgi romanlarından Cahiller'de bahsedilmesi çok hoşuma gitti.
Dememe gerek var mi bilmiyorum. Bu kitaptan çizgi roman kitabı alışveriş listesi oluşturdum
Ben bu kitabı çok sevdim. İyi çizgi roman deyince aklıma artık Cahiller ve Maus İlk başta; ardından da Martin Eden, Persepolis, Sıradan Zaferler gelecek. Tavsiye ederim
Kitabin belirli yerlerinde kiz baskalarini elestirip ilerleyen donemlerde aynısını yapmasi digerlerinden farki olmadığını anlamak yerine 'ben guclu biriyim diye takilmasi' rahatsiz ediciydi bunun dışında sekulerligi bu sekilde yansitmasi da ayni sekilde rahatsız edici kisinin diledigi gibi yasamasi sekulerlik degil laikliktir
Kitap, siyah-beyaz çizimleriyle oldukça sade görünse de anlattığı hikâye derindir. Küçük bir kızın gözünden savaş, baskı, özgürlük ve kimlik arayışı gibi ağır konular işlenir. Bu bakış açısı, yaşananları daha çarpıcı ve samimi hale getirir.
Persepolis, sadece İran’ın yakın tarihini anlatmaz; aynı zamanda büyüme sürecini, aidiyet duygusunu ve birey olma mücadelesini de işler. Akıcı anlatımı sayesinde kolay okunur ama bıraktığı etki uzun sürer.
İran'da devrim sonrasi yasananlari, sosyal hayati orda yasamis ve Avrupa'ya yerlesmis birinin gözünden anlatiyor. cocuklugundan genc kadinligina olan bu surecte insanlarin ozellikle de kadinlarin yasadiklarini birinci elden ogreniyorsunuz. çizgi romanlari sevmem ama bence anlatilanlari görsellerle daha iyi anlamamiz icin (mesela başörtüsünun hangi boyutlarda olmasi gerektigi, hangi kiyafetle göz altina alınabileceğini göstermek için) bu metod oldukca iyi olmus. İranli kadinlarin bir an once özgürlüğüne kavusmasini diliyorum...