Domestos döküyoruz vicdanımıza,
ACE'le beyazlatıyoruz unutmayı,
Pril gibi kayıyor ellerimizden merhamet,
Fairy köpüğü altında boğuluyor insanlık.
Vanish olup siliniyor hafıza,
Rinso'yla yıkanıyor günahlar sanıyoruz.
Koroplast sarıyor kalbimizi,
Persil'le temizlediğimizi zannettiğimiz ne varsa,
kanla karışıyor Gazze sokaklarında.
Febreze kokusuyla örtülüyor acılar,
Bref bir nefeslik huzur,
Tursil'den daha beyaz bir sessizlik...
Alo diye arayan yok artık,
Cif'le kazısak da kir tutmuş kalplerimizi.
OMO çocukluğu yıkadı,
Ariel gözyaşlarını silmedi,
Finish çizgisi çoktan geçildi.
Calgon çözemez bu düğümü,
Yumoş’tan bile yumuşamaz taşa dönmüş kalpler.
Vileda gibi süpürülüyor hakikat.
Doritos gibi keskin bir gerçek var önümüzde,
Cheetos gibi çocuksu açlıkla bakıyor gözler.
Carte d’Or servetlerle donatılmış sofralar,
Nestlé gibi kocaman ama uzak.
Magnum’a saklanıyor vicdan,