Oğuzhan
@peruano
Şu anda okuduğu kitap
Samimiyet Mahkemesi
Amsterdam'da kasvetli bir barda adını bilmediğimiz bir yabancıya anlatıyor her şeyini Clamence. Başlarda samimi gelen Clamance'ın itirafları bir süre sonra kendi üzerinizde dolaşıyormuş hissi verip sorgulatıyor, Clamence'ın itirafları derinlerde yüzüp yüzeyde boğulan birinin çırpınışını izler gibi bir his uyandırdı bende.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendimizden iyi olanlara nadiren sırrımızı açarız. Onların yanından daha ziyade kaçarız. Tersine, çoğu zaman kendimize benzeyen ve zayıf yanımızı paylaşan kimselere açarız içimizi. Demek ki kendimizi düzeltmeyi ya da iyileştirmeyi istemeyiz; çünkü bunun için önce kusurlu diye hüküm giymek gerekir. Halbuki yalnızca acınmayı ve yolumuzda cesaretlendirilmeyi dileriz. Kısacası hem suçlu olmamayı hem de kendimizi arındırmak için çaba göstermemeyi isteriz.
Bir insanı, zeki ya da yüce ruhlu olmak için gösterdiği çabayı överek pek de sevindiremezsiniz. Tersine, onu doğuştan yüce ruhlu bulduğunuzu belirtirseniz yüzü ışıldayıverir. Buna karşılık bir suçluya, hatasının doğasından ya da karakterinden değil, talihsiz koşullardan ileri geldiğini söylerseniz, size derinden minnet duyar. Dahası savunma sırasında ağlamak için bu ânı seçer. Oysa doğuştan dürüst ya da zeki olmak meziyet değildir. Tıpkı doğuştan suçlu olmakla, koşullar gereği suçlu olmak arasında sorumluluk bakımından fark olmaması gibi. Ama bu hergeleler bağışlanmayı, yani sorumsuz olmayı isterler ve utanmadan doğalarıyla ilgili birtakım gerekçeler ya da koşullarla ilgili özürler ileri sürerler, bunlar çelişkiyle dolu olsa da. Önemli olan masum görünmeleri, doğuştan gelen erdemlerinin kuşkuya düşürülmemesidir.
İnsanda en tabii halde bulunan ona doğasının özünde bulunurmuş gibi gelen fikir, masum olduğu fikridir. Ne pahasına olursa olsun herkes masum olma dileğinde, hatta bunun için tüm insan soyunu ve hatta Tanrı'yı suçlamak gerekse bile.
İkilik Noktası
Hesse, bir dönem çok ağır bir bunalım geçirmiş ve Jung'un öğrencisi Lang'den psikoterapi tedavisi görmüştür. Demian da bu terapi süreci sırasında Hesse'nin kendi iç yolculuğunun romanlaştırılmış halidir.
Sinclair'in çocukluğundaki saf ve güvenli ev dünyası ile dışarıdaki kaotik, karanlık dünya arasında kalması aslında persona ve gölge arasındaki temel çatışmayı simgeler. Kromer, Sinclair'in gölgesinin dışa vurumudur. Ancak asıl mesele Demian ile başlar. Demian, Sinclair'in yalnızca iyi ve kötüyü sorgulamasını sağlamakla kalmaz ayrıca kendi gölgesini tanımasına ve onunla birlikte yaşamayı öğrenmesine de rehberlik eder.
Demian'ı Sinclair'den ayrı bir varlık olarak görmek hikayeyi yüzeysel okumak olur. Demian Sinclair'in kendi iç sesi, bastırılmış potansiyeli, rehberidir. Bu yüzden aralarındaki bağ çok derin ve çok sezgiseldir, çünkü aslında bir ruhun ikiye bölünmüş parçaları gibidirler. Sonunda Sinclair içsel bütünleşmesini ve bireyleşmesini tamamlamış artık Demian olmuştur.
"Yaralarımın sarılması canımı acıttı. O zamandan bu yana bütün olup bitenler canımı acıttı hep. Ama bazen anahtarı ele geçirip büsbütün kendi içime, karanlık aynada yazgısal görüntülerin uyukladığı yere inmeyegöreyim, siyah aynanın üzerine eğilmem yetiyor, kendi hayalimi görüyorum içinde; hayal şimdi tümüyle ona benziyor, ona, dostum ve yol göstericim Demian'a."