peyderpey
@peyderpey
Önsöz (xxvii)
Ve düzenin cellatla birlikte yok olacağını sanmayın. Geleceğin toplumunun kubbesinin kemeri bu iğrenç kilittaşı olmadığı için çökmeyecek. Uygarlık birbirini izleyen bir dizi dönüşümden başka bir şey değildir. O halde neye tanık olacaksınız? Ceza yasasının dönüşümüne. İsa'nın insani yasası nihayet anayasa halini alıp etrafına ışıklar saçacak. Suça bir hastalık gözüyle bakılacak ve bu hastalığın sizin hâkimleriniz yerine doktorları, sizin kürek mahkûmiyetleriniz yerine hastaneleri olacak. Özgürlük ve sağlık bütünleşecek. Kızgın demir ve ateş yerine yağ reçine kullanılacak. Öfkeyle cezalandırılan kötülük şefkatle tedavi edilecek. Her şey çok basit ve çok yüce olacak. Çarmıh darağacının yerini alacak. Hepsi bu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Önsöz (xix)
Üçüncü ve sonuncu gerekçe örnek teşkil etmesi düşüncesi. — Örnek göstermek gerek! Suçluları bekleyen kaderi izleterek onları taklit etmeye kalkışacakları korkutmak gerek! İşte Fransa'daki beş yüz mahkemenin o sürekli tekrarladıkları cümle neredeyse harfi harfine böyle. Ama biz öncelikle örnek istemiyoruz. İnfazların gösteri haline dönüşmesinin beklenen etkiyi yaratmadığını, halkı eğitmediğini, moralini bozduğunu, içindeki bütün duyarlılığı ve erdemi yok ettiğini ileri sürüyoruz.
Günümüz toplumunda yeni bir bireyciliğin ortaya çıktığını görmekteyiz. Özne gitgide kendi kimliğinin yaratıcısı olarak algılanmakta ve ailesinin, cemaatinin ya da devletinin değerleriyle gitgide daha az özdeşleşmektedir. Öznenin kendini yarattığına ilişkin bu ideolojiyle bağlantılı bir diğer algı da, öznede bir hakikat bulunduğu, öznenin kendisi olabilmesi için sadece bu hakikatin keşfedilmesi gerektiği algısıdır.
Üçüncü Bölüm'de işaret ettiğimiz gibi, günümüz toplumunda kaygı, bir yandan direksiyonda hiç kimse yokmuş gibi görünmesiyle, diğer yandan ise birilerinin gizli bir şekilde direksiyonda olma ihtimaliyle bağlantılıdır (ki bu ihtimal her tür komplo teorisine kapı açar).
Kaygılı bir özne şöyle düşünür: "Şu anki durum, daha önce yaşadığım travmatik deneyimlerden birini anımsatıyor. O halde travmayı öngöreceğim ve henüz geri çevirmek için zaman varken, çoktan gelmiş gibi davranacağım." Freud kaygının bir yandan bir travma beklentisi, diğer yandan travmanın hafifletilmiş bir tekrarı olduğu sonucuna varır.