Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Bülbül” 2. Dünya Savaşında Fransadaki Alman işgaline karşı direniş dönemindeki iki kız kardeşin mücadelesini anlatıyor. Isabelle ve Viann küçük yaşta annelerini kaybetmiş ve babasının ilgisizliğiyle imtihana tutulmuş iki farklı karaktere sahip iki kız kardeştir. Isabelle’ in hırçın, mücadeleci tavrı zaman zaman beni çıldırtsa da aslında içten içe de çok takdir ettiğim bir karakterdi. Onun bu sevgisizlik ve kimsesizlik içinde kendisini kanıtlama çabası direniş için de gerekli olan büyük mücadelenin kapısını açmıştır. Tam bir cesur yürek olan Isabelle aslında içten içe sevilme arzusu içindedir; babasının sevgisizliği, ablasının onu yüzüstü bırakması onda müthiş bir sevgi boşluğu yaratmıştır, içinde hep bir sevgiyi arama çabası vardı aslında. Gaetan ile olan aşkı da oldukça güçlü ve bağlıydı her ne kadar bulundukları ortam gereği imkansız gibi görünse de. O kaosun ve zulmün içinde aşklarını yaşayabildiler. Viann yahudi çocukları kurtarana kadar ve özellikle Ari için yaptığı fedakarlığa kadar hep korkak ve pasif olarak gördüğüm biriydi. Ama sonra düşündüm de savaşta hep kahramanlıklardan zaferlerden bahsediyoruz, hiç o dönemde çok insani bir duygu olan korkudan bahsetmiyoruz. Aslında Viann in bu tavrı da oldukça normal ve insaniydi.
Bu direniş arası mesafelerle dolu bu iki kız kardeşi nihayet ayrılamayacak kadar yakınlaştırdı. Özellikle babasının yaptığı şey ve sonrasında bıraktığı mektup kısmını okuduğumda çok duygulandım.
Bu kitap gerçekten iyi ki okumuşum dediğim kitaplardan oldu!! Çünkü içinde mücadele olan kitapları çok seviyorum.
“Hikayeleri erkekler anlatır,” diyorum... Kadınlar hayatlarına devam eder. Bu bizim için gölge bir savaştı. Bittiğinde bizim için törenler düzenlenmedi, bize madalyalar verilmedi, adımız tarih kitaplarında geçmedi. Savaş sırasında yapmamız gerekeni yaptık ve bittiğinde parçaları bir araya getirip hayatımızı yeniden kurduk.