mina
@phobosmin
gittikçe ağırlaşıyor hiçlik duygusu.
tiyatro falan
entp
27 Temmuz
40 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
6 ay önce hayatıma giren ve şimdi dostlarımdan olan biriyle yakın zamanda birbirimize kitap hediye ettik. onun hediye ettiği kitaplardan biri buydu. öncelikle ona teşekkür etmek istiyorum bu güzel, içten kitap için. bir şeylerin kalıba sokulmasından nefret ederim o yüzden bu kitaba çocuk kitabı demeyeceğim ki yazarı da yediden yetmişe herkesin okuması gereken bir kitap diye tembihlemiş... kesinlikle öyle, herkesin okuması gereken bir kitap. sevmek ve sevilmek için yola çıkan, bu yolda birbirini bulan ve beraber uzun yollar katetmiş dörtlünü hikâyesini okuyoruz. birbirlerinin sorunlarını dinleyen, onlara merhem olmaya çalışıp kendi hâliyle yeterli olduğunu ve aslında sevilmek için olağanüstü olmak gerekmediğini anlatan bir yolculuk. aslında bu kitap için çok şey yazardım ancak büyüsünü bozmak değil de... o kişisel yolda atılan adımları bulandırmamak adına yazmıyorum diyelim. animasyonunu izlemeyi unutmayınız. hayatın mükemmel olması gerektiği kanısına kapılmayınız ve sevgiyi bulma yolunda ilerleyiniz diyorum.
bolca aşk (ya da yasak aşk mı demeliydim?), kasvet, hüzün... kısacası rus edebiyatın efsanelerinden olan çehov'un martı'sı. kitabı okumadan önce bu martının olayını hiçbir şey bilmediğinden dolayı anlayamıyor insan ancak okumaya devam ettikçe oturuyor kafasında. akıllıca işlenmiş bir sembol yaratılıyor oyunda. hangi karaktere daha çok üzüldüm ya da hangisine daha yakın hissettim... hangisinden nefret ediyorum ya da hangisine acıyorum tam olarak oturtamıyorum kafamda. günümüzde dışarıdan harika gözüken insanların bile bu oyundaki gibi bir hayatları olabileceğinin bilinci yıkıyor sadece içimde bir şeyleri. ne kadar gerçek, ne kadar "insan"dan oluşu hüzünlendiriyor biraz beni belki de. ünlü nina tiradını bu oyunu bilmeden önce onlarca versiyonunda oynanışını gördüm ve aslında oyunu bilmenin önemini de kavradım bunun sayesinde. zavallı nina, seni deli sanıyorlar. kostya'ya bol sevgiler. sanırım, ben de bir martıyım... yok, aktrisim (adayı)... öyle değil mi?
ikinci kez okuduğum ve yüksek ihtimalle sık sık açıp tekrar bitireceğim güzel, özel kitap. shakespeare oyunlarının büyük bir fanı olduğumdan bi' tık farklılık olsun diyerek aldığım bir kitaptı kendisi. içinde bir tane bile "çürük" sone bulunmayan birçok özel alıntıyı barından bir kitap. alıntılanabilir kitaplar en sevdiğim türler olduğundan bu da benden yüksek bir puan aldı açıkçası. ne diyoruz? üstad yine döktürmüş, diyoruz.
birinin tavsiyesiyle okuduğum ve anayurt oteli'ni bildiğimden dolayı önyargıyla başladığım kitap, güzeldi. beklenmedik bir şekilde güzeldi, karışık ve hüzünlüydü. selim'in ali'ye olan saçma sinirini hâlâ anlayamasam da ve kitabı bitirene kadar başındaki "bunlar şimdi kaç yaşında?" sorularımın cevabını bulamasam da ilginç bir kitaptı. yusuf atılgan da ilginç bir iç dünyaya sahip zaten..
zebercet, ne tuhaf adamsın.. çok merak ederek aldığım anayurt oteli'ni yine büyük bir merakla okumaya başlamıştım. zaten gidişatını ve sonunu yanlışlıkla bir yerden okuduğumdan dolayı gram şaşırmadığım ama aynı zamanda da sıkılmadığım bir kitaptı. "yusuf atılgan benim yazarım olmalı!" düşüncem yavaş yavaş silinmeye başladı, sırada canistan var. hadi bakalım!
