Her insana zamanın sonsuz uçurumunda ne küçük bir parça ayrılmış. Bir anda sonsuzluğun içinde kaybolur insan. Evrensel maddenin, evrensel ruhun ne kadar küçük bir parçası düşmüştür insanın payına. Bütün yeryüzünün ne küçük bir parçasında sürünüyorsun.
Yaşamın kurtuluşu her şeyi bütünüyle, bütün gerçekliğiyle, özü ve nedeniyle görmeye, bütün ruhunla doğru olanı yapmaya ve doğruyu söylemeye bağlıdır. Bir iyiliğin hemen ardından, arada küçücük bir mesafe bile bırakmadan bir başka iyilik yaptıktan sonra hayatın tadını çıkarmaktan başka ne kalır geriye?
İçindeki tutkuları yaratan ve her defasında seni kukla gibi oynatandan daha güçlü ve daha tanrısal bir şeye sahip olduğunu artık fark et! Şimdi zihnim hangi düşünceyle meşguldür? Korku mu, kuşku mu, şehvet mi? Ya da buna benzer başka bir şey mi?