Herkes kendi içindeki dünyayı diğerlerine kabul ettirmek istiyor; sanki içindeki dünya, dışındaymış gibi; sanki herkes onu, onun kendini gördüğü gibi görmek zorundaymış gibi; sanki herkes yalnızca onun gördüğü gibi olabilirmiş, başka türlüsü zaten mümkün değilmiş gibi.
Ancak gerçeklik daima ve sınırsızca değiştiğinden, herkes için, her zaman geçerli, tek bir gerçeklik asla olamaz. Bugünkü gerçekliğin yegane gerçeklik olduğu yanılsaması bir yandan bize dayanak sağlasa da, diğer yandan bizi dipsiz bir boşluğun içine sürükler, çünkü bugünün gerçekliği, yarın yanılsama damgası yemeye mahkumdur. Hem zaten yaşam bir sonuca varmaz. Varamaz. Yarın bir sonuca varacak olsa her şey sona erer.