Ağzının, güzel dudaklarının kenarında bir gülümseme yaratmak için, ne uzun yollardan geçiyorsun. Kendinden veriyorsun ve durmadan eksiliyorsun. Oysa bazı insanlar, oldukları gibi kalarak, elde ederler istediklerini. Ben, kanımı damla damla süzerek veriyorum.
Ne kadar garip diye düşündü, insan tek başınayken cansız nesnelere yöneliyor; ağaçlara,sulara, çiçeklere; onların kendisini ifade ettiğini, kendisiyle bütünleştiklerini hissediyor; kendisini tanıdıklarını, bir anlamda kendisiyle bir olduklarını hissediyor; onlara karşı, sanki kendine hisseder gibi böyle akıldışı bir şefkat hissediyor.
Günün gürültüsü patırtısı içinde özlediğim sessizlikle, gecenin bu saatinde kavuştuğum sessizlik aynı değildi. Hiçbir şeyin yokluğu varlığına denk değildi.