Ben bu kitabı sevemedim.Çok uzun süredir ilk kez bir kitabın içinde bu kadar oyalanıyorum sanki.300. Sayfadayım.Çok durağan bir akış bence.Olay aynı yerde geçiyor.Olaydan öte bahsedilen bir akış var.Esme’nin hayatı çocukluğundan itibaren anlatılıyor.Çok olaylı değil ya da yazarın vermek istediği bir duygu var ise de ben alamadım.İngilterede oy hakkına sahip olmak isteyen kadınların başkaldırısına,bir yan başlık olarak değinilmiş kitapta.Fazlasıyla düz ve sade bir anlatım.Edebi yanının kuvvetli olduğunu söyleyemem.Son 150 sayfayı ben bitireceğim,ama bu kitabı okuyun diye öneremem.Ancak ben bu durumu “bir kutu kitap”a bağlayamıyorum.Çünkü genel olarak tercihlerini beğeniyorum arada bir böyle uymayan kitaplar gelmesini olağan buluyorum
"Güvenli Liman - Danielle Steel"
Hayatında hiçbir şey yolunda gitmiyor mu? Her şeyi ve herkesi sen mi idare ediyorsun? Büyük kayıplar mı verdin? Hayat seni çok mu yordu? Güvenip sığınabileceğin bir liman mı arıyorsun?
Haydi gel, sana güzel bir kitap anlatayım...
"Her hikâye, ikinci bir şansın ışığını bekler."
Havanın rüzgârlı olduğu bir yaz günü, San Francisco’nun Safe Harbour kasabasının sahilinde kızıl saçlı küçük bir kız çocuğu şirin köpeğiyle yürüyüş yapıyordu. Yanlış hatırlamıyorsam 11 yaşında olmasına rağmen kısacık ömründe trajedik olaylar yaşamış, 9 ay önce babasının kullandığı özel uçağın düşmesi sonucunda hem babasını hem de abisini kaybeden Pip, sanki çocuk değil de bir yetişkinmiş gibi acısını içine gömüp gidenlerin ardından sessizce yas tutuyor. Annesine destek olmaya çalışır. Pip'in annesi Ophélie ise canından bile çok sevdiği oğlunu ve 20 yıldır deliler gibi sevdiği kocasının ölümüne inanamıyor, aylardır acıdan kıvranıyor, kendini, hayatını, kızını her anlamda ihmal edecek kadar diplerde gezerek depresyondan çıkamıyor.
Ophélie'yi empati kurup anlamaya çalışsam da kızdığım yerler oldu. Sonrasında tüm hatalarını telafi ediyor o ayrı. Ama tüm hayatını adayacak kadar oğlunu ve kocasını ne kadar severse sevsin, bir anne olarak kızını hiçbir zaman ihmal etmemeliydi.
Pip, sahilde yürüyüş yaparken birden resim yapan bir adam görüyor ve sessizce izliyor. Matt yaşadığı zorlu boşanmadan çocukları da dâhil her şeyini kaybetmiş bir adamdır. Matt, Pip'i görür görmez kendi kızına benzetir ve aralarında çok saf, çok doğal, samimi bir arkadaşlık başlar. Pip'in çekingen, içine kapanık oluşu, acı dolu bakışları, resime olan tutkusunu gördükçe Matt, hassas özel bir çocuk olduğunu hisseder. Pip, annesinden gizli her gün sahile Matt'in yanına gelir. Onun yanında huzur
Charles Dickens’ın sosyal anlamda bir dahi olduğunu düşünüyorum
Bu kitapta siz okuyucu değilsiniz, Pip’in ta kendisisiniz. Yaşadığı bütün duyguları her ayrıntısına kadar hissedeceksiniz, bolca ters köşe olacaksınız. Her ayrıntısında sıradanlıktan uzaklık bulunduran bu kitap, asla yalapşap yazılmış bir senaryo bulundurmamakla birlikte, çok derin karakter analiz becerisine sahip, sosyal zekâsı fazlaca yüksek bir adam tarafından kaleme alınmıştır. Bu adam beni İki Şehrin Hikayesi adlı kitabı ile büyülemiş ve bütün eserlerini okuma girişiminde bulunmamı sağlamıştır.
Her ne kadar birçok insan hikâyenin güzelliğine kapılsa da benim Charles Dickens’a hayranlığım, yukarıda da bahsettiğim gerçek hayattaki insanları anlayış kapasitesi ve bunu kendi kitaplarında muhteşem bir şekilde sergileyişinden ötürüdür.
—Spoiler—
Örnek vermek gerekirse, hikâyenin sonuna doğru Pip’in artık elinde hiçbir şeyi kalmayıp hasta yataklarına düştüğü bölümde Joe’nun Biddy’den bahsetmesi üzerine Pip eski hatıralarına geri döner. Estella’dan tamamen umudunu kesmiştir ve beyni hep haksızlık ettiğini düşündüğü Biddy’ye doğru yönelir. Kendine yeni hayaller kurar, köye beklentilerle döner, Biddy’nin çoktan başka biri ile hayat kurabileceği ihtimali aklına dahi düşmez. Biddy’nin Joe ile olan evliliği ve Pip’in bundan habersiz, Biddy’nin hâlâ kendisini beklediği düşüncesi, aslında bunu Joe’ya söylemeye çok yaklaştığı hâlde pot kırmaktan ucuz kurtulması, ana hikayeyle bağlantışı olmayan bir ayrıntıdır aslında ama benim için bu kitabın gerçek hayatla bütünleşik yazılmış bir kurgu olduğunun göstergesidir.
Ya da Estalla’nın annesinin tıpkı kızı gibi katı mizaçlı biri olması ve annesine ait bu bilgilerin çok daha önceden kitapta yavaş yavaş okuyucuya yedililmesi bana çok gerçekçi bi hikayeyi okuyormuşumcasına bir deneyim sunmuştu.
Ancak kurguda zayıf bulduğum bazı
Kitabın konusu: Son sınıfa geçen Pip, okul projesi için olabilecek en ilginç konuyu seçer. 5 yıl önce gerçekleşen Andie Bell cinayeti ve aslında katili de çoktan ölmüş, dava kapanmıştır. Ancak dava da uyuşmayan şeyler vardır ve Pip peşine düşmekten kendini alıkoyamaz.
Bu kitabı neden bu kadar beklettiğimi bilmiyorum ama bana o kadar iyi geldi ki. Holly abla da Freida abla vibe'ı verdi ancak sonunda bir şok yaşamadım değil. Tabi bu hikayede asıl üzüldüğüm Sal oldu, öyle ki ağlayasım bile geldi yani. Kitap inanılmaz akıcı ilerledi ve merak duygusu ön plandaydı. Uzun süre sonra bir kitapta cidden gerildiğimi hissettim. Ravi ve Pip'i çok sevdim ve serinin iki kitabı daha olması beni mutlu etti. Gizem/gerilim seviyorsanız kesinlikle okumalısınız. +15 bir kitap diyebilirim.
Spoi olabilecek yorumuma gelirsek Barney'e de çok üzüldüm. Masum insanlara/hayvanlara bir şey olması bu hayatın gerçekleriymiş gibi hissettirdi. Andie'nin bir yerlerden çıkmasını da beklemedim değil. Her an çıkacak gibiydi. Artı olarak Pip çok cesur ve akıllıydı, ben onun gibi olamazdım. Tehditlerden sonra davayı bırakmayı bile düşünmesine hak verdim. Cidden katil korkunçlaşmaya başlamıştı. Victor, Leanne ve Josh'u da çok sevdim. Özellikle Victor, Pip kendi kızı olmamasına rağmen her zaman yanındaydı. Cara ve Naomi'ye üzüldüm. Ah Ravi, cidden çok sevdim. Max ve Andie... Cidden iğrenç insanlar. Kasabada o kadar çok iğrenç insan varmış ki.
Kısacası kitabı sevdim. Kesinlikle öneririm!!! Bugünlük yorumum bu kadar, kendinize iyi bakın!
Kayıp Kelimeler Sözlüğü, yalnızca bir tarihi kurgu romanı değil; dilin, hafızanın ve görünmez bırakılan insanların hikâyesini anlatan etkileyici bir eser. Avustralyalı yazar Pip Williams, Oxford İngilizce Sözlüğü’nün hazırlanış sürecini merkeze alırken aynı zamanda kadınların, işçi sınıfının ve toplumun kenarında kalan insanların seslerini görünür kılmayı başarıyor. Romanın merkezindeki Esme karakteri, çocukluğunu sözlük hazırlayan erkeklerin arasında geçirirken zamanla bazı kelimelerin bilinçli ya da bilinçsiz şekilde dışarıda bırakıldığını fark eder. Bu fark ediş, onun kendi “kayıp kelimeler sözlüğünü” oluşturmaya başlamasına neden olur.
Kitabın en güçlü yönlerinden biri, kelimelerin yalnızca iletişim araçları olmadığını; aynı zamanda güç, kimlik ve tarih taşıdığını göstermesidir. Williams, hangi kelimelerin kayda geçtiği ve hangilerinin unutulduğu sorusunu merkeze alarak dil ile toplumsal eşitsizlik arasındaki ilişkiyi sorgular. Özellikle kadınların deneyimlerini anlatan sözcüklerin sözlüklerde yer bulamaması, romanın en çarpıcı noktalarından biridir.
Yazarın dili oldukça zarif ve şiirseldir. Oxford’un atmosferi, dönemin toplumsal yapısı ve kadın hakları mücadelesi başarılı bir şekilde işlenirken hikâye hiçbir zaman kuru bir tarih anlatısına dönüşmez. Esme’nin büyüme hikâyesi, kayıpları, dostlukları ve kendi sesini bulma çabası okuyucunun karakterle güçlü bir bağ kurmasını sağlar.
Romanın temposu zaman zaman yavaş ilerlese de bu durum hikâyenin duygusal derinliğini artırıyor. Özellikle kitaplara, dillere ve kelimelerin geçmişine ilgi duyan okurlar için oldukça özel bir okuma deneyimi sunuyor. Kadınların tarih boyunca nasıl görmezden gelindiğini incelikli bir şekilde anlatırken aynı zamanda umut veren bir hikâye ortaya koyuyor.
Sonuç olarak Kayıp Kelimeler Sözlüğü,
Maalesef ki biraz hayal kırıklığı oldu. Seriyi çok severek okuyordum ve bu kitaba karşı da büyük ümitlerim vardı. Ama maalesef ki ilk 2 kitapla kıyaslanamaz bile… Yani o savaşçı pip gitmiş yerine uyuşturucu bağımlısı, hayal dünyasında panik ataklarla yaşayan biri gelmiş. Yaşadığı şey kötü müydü kötüydü ama bir karakteri o kadar arşa çıkartıp bu kadar düşürmek bilemedim. Pip uyuşturucu sorunlarıyla uğraşırken üniversiteye gitmeden kendini son bir dava seçer düzelmek için. O dava kendisi olacaktır. Gizli bir sapık tarafından eski bir katil tarzında tehditler ve mesaj alıyordur? Pip bu kovalamacadan çıkabilecek midir? SPOILER??? Ya ne saçmaladınız hanım efendi siz Jason Bell kötü biliyorduk falan da Pip’in katil olmayacağı bir senaryo yok muydu? Yani ölücem stresiyle her yere DNA bırakan kız bir anda Herkül olup adama çekiçle dalıyoe mu? Kitabın sonundaki Max Hasting duruşmasını da anlayamadım bendeki dosyadan kaynaklı olabilir ama daha iyi bir sonu hak eden bir seriydi. Bu kitap gerilim ziyade dramdı. Arkadaşların, ailenin ve sevdiğinin değerini bilmekle ilgiliydi. Ravi mükemmel bir sevgiliydi umarım hepimizin karşısına öyle insanlar çıkar.
