Korkunun meyvası
olgunlaşıyor. Senin bunu topladığını görüyorum. Hasatçı
sensin. Bizim bilmekten korktuğumuz her şeyi gördün,
bildin; sürgün, utanç, acı, dünyanın düşen çatısı ve
duvarları, ıstırap içinde ölmüş anne, eğitilmemiş, bağra
basılmamış çocuklar... Dünya için kötü bir zaman: Sen
bunların hepsini çektin. En ileriye kadar gittin. Orada,
kara yolun sonunda Ağaç büyüyor; meyva orada
olgunlaşıyor; şimdi uzan Selver, şimdi topla onu. Kökleri
ormandan daha derinde olan o ağacın mey vasini elinde
tuttuğunda dünya da tamamen değişir. İnsanlar
anlayacaklar. Seni bilecekler, bizim bildiğimiz gibi.