"Ben senden hoşlanıyorum," dedim.
"Koi balıklan da birbirlerinden hoşlanırlar," deyip gülümsedi.
Yavaşça dudaklarından öptüm, içimde bir şey sızladı. Bir
hayal gerçeğin kıyısından geçtiğinde, iki göz bir mahremde
buluştuğunda, iki el birbirini bulduğunda, iki kalp birbirine
dokunduğunda, bu dünyada bitmemiş ümitler adına bir çi
çek daha açar ve umutsuzluk bir adım geri atar, bu coşkun
yüreğin zaferidir ve insanın karanlıkta atabileceği yegane
adımdır.