“Yürürken Montag, ihtiyar çehreleri teker teker görmeye gayret ediyordu.
Biri:
— Bir kitabın iyi veya kötü olduğunu kapağına bakarak söyleyemezsin, dedi.
Yürüyüşlerine devam ederken hep birlikte sessiz kahkahalarla güldüler.
⁂”
Reklam
Koştura koştura çatlattığım
Mavi yeleli tayların sürgününde
Ayartıyorum bir eylül akşamını
Ayartıyorum kısa saçlarının perçeminde
Denize vuruyorum kendimi
Elim yüzüm sen içinde
Kaaç! diye bağırıyor
Ölüm dudaklı, ateş bakışlı
Mavi gömlekli, kıvırcık saçlı çocuklar
Yüzyılların sancısı bitmeden baldırlarımda
Dirilmeden küllerimden
Kaç diyorlar
Gelen “aşk” diyorlar
“Ne olduğunu bilmiyorum. Çok mutsuzum. Öylesine öfkeliyim ki, neden olduğunu bilmiyorum Sanki gittikçe ağırlaşıyorum. Kendimi şişman hissediyordum. Birçok şeyi sakladığımı hissediyor, ama ne olduğunu bilmiyorum. Hattâ kitap okumaya bile başlayabilirim.”
Gitgide böyle olmuyor mu ...
“Amcam evvelce evlerin önünde veranda olduğunu söylüyor. İnsanlar o verandada oturur sohbet ederlermiş, salıncaklı sandalyelerde sallanırlarmış. Bazen de sadece oturup düşünürlermiş. Amcamın dediğine göre, iyi görünmedikleri için mimarlar tarafından ortadan kaldırılmışlar. Ama bunun asıl maksadının, insanların hiç bir şey yapmadan oturmalarına tahammül edemidikleri olduğunu söylüyor. Gerçek sebep buymuş. Sosyal hayatın nedenleriyle insanların çok konuştukları öne sürülmüş. Bahçeleri de kaldırmışlar. Oturup vakit geçirilecek bahçe hemen hemen yok sayılır.”