Betül
@plakafa
18 Aralık
37 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Varolmak, hayatın köleliğiyle birlikte, kendini ve başkalarını hissetme imkanı içinde, bu etik ve estetik sorumlulukla, boşluğu, öne, geleceğe koymak, ilk önce boşluğu görmektir.
Varolmak kişiseldir; öncelikle “kendini bil”-mek, kendindeki boşluğu görmektir. (Kendi: kuşatılmış varlık. Doğa/zaman, toplum -kurumlar ve başkaları- tarafından kuşatılmış ve psiko-fiziksel olarak belirlenmiş; bilen, bilmediğini bilen, bildikçe aşan, şaşan, aştıkça, şaştıkça, hiçleşen, boşluğu kapsayan, kapsayıcılaşan varlık; hem kendi hem başka, birlikte ve ayrı, cehennem ya da cennet olmadan önce, müphemliğiyle var olan, hem kendine hem başkasına muhtaç ve karşı; kendini ve başkasını tekil, dolaysız, yüz yüze ilişkiye mahkum eden…)
İsyan hissi, hayatı hissetme hissidir. Hissizlik, hayatsızlık ancak yığınsal hareketlerde gösterir kendini. Kimlik, aidiyet, çıkar; kolektif vecd unsurları. Hareket biter, yığın geri çekilir ya da üste çıkar, kolektif simgelerine dört elle sarılır. İnsan teki ise, her halükârda hisli, mağlup, kendini sunar yalnızca, akıldan ve dilden yoksun; o bir bağıştır, armağandır, vaatsiz vaat olarak yaşamıştır her şeyi ve artık yalnızlığa bağışlar kendini, yalnızlığı bağışlar, sessiz…
Yüz yüzeliğin, ortaklığın, karşılıklılığın ilk çağrısı, öteki kişinin sorumluluğuna yönelik ilk çağrıdır bu müphemlik: Başkası, ben, tüm müphemliğiyle oradadır, tüm müphemliğimle oradayımdır, oluş halindedir, oluş halindeyimdir, oluş halindeyken gelmiştir, oluş halindeyken gelmişimdir; ilişki, özgül bir süreç olarak böyle şekillenir, katillik ya da kurbanlık, iyilik ya da kötülük, hepsi ve hiçbiri, başka…
insan; ütopyasına yer açmak isterken kendi heterotopyasını kuran…
gözleriyle bakıp elini sallıyor “Boş ver” der gibi.”Değmez” der gibi. Ne zaman her şeye rağmen yitirmediği neşesinden sıyrılsa panikliyorum. Elimi uzatıp kıvırcık saçlarını karıştırmak bütün boş ver ve değmez’lerini anımsatmak istiyorum.
