Arkadaş, insanların sana sundukları gibi benimseme yaşamı. Yaşamın daha güzel olabileceğine inandır kendini; yaşamın, hem senin hem başkalarının yaşamının daha güzel olabileceğine inanmadığın an olmasın; ama başka bir yaşamdan, ilerdeki yaşamdan, buradaki yaşamımızda bizi avutacak, düşkünlüğümüzü kabullenmemize yardım edecek bir yaşamdan söz etmiyorum. Kabul etme. Yaşamın neredeyse bütün acılarından Tanrı'nın değil de insanların sorumlu olduklarını anladığın günden sonra, bu acılara bir daha razı olmayacaksın.
Değiştirilmesi gereken dünya değil yalnız; insan da var. Nereden çıkacak bu yeni adam? Dışarıdan değil. Arkadaş, onu kendinde bulmasını bil, ham madenden köpüksüz, temiz bir cevher çıkarıldığı gibi, onu, bu beklenen adamı iste kendinden. Kendi kendinden sağla onu. Kimsen o olmayı göze al. Hemen bırakma kendini. Her yaratıkta hayranlık verici olanaklar vardır. Kendini gücüne, gençliğine inandır. Durmamacasına, "Yalnız bana bağlı," demesini bil
Yoldan çıkarıcılar, üzücüler, zayıflatıcılar, gericiler, geciktiriciler, alaycılar, kişisel düşmanlarım oldu.
İnsanı azaltan her şeye kızıyorum; onu daha az güvenli, daha az bilge, daha az çevik yapmaya çalışan her şeye kızıyorum. Çünkü bilgeliğe her zaman, ağırlığın, sakınganlığın eşlik etmesine aklım yatmıyor. Bilgeliğin çoğu zaman yaşlı adamdan çok, çocukta bulunduğuna inanmam da bundan!