Kusursuz Yabancı
Kitap çok akıcı ve hızlı başladı. Toplamda 6-7 saat gibi bir sürede bitirdim. Hikaye, uzun zamandır yalnız yaşayan ve bundan artık rahatsızlık duymaya başlayan, ev içerisinde başka bir nefesin varlığını özleyen Eylül’ün ev arkadaşı aramasıyla başlıyor. İnci’nin gelişiyle aradığı ev arkadaşını bulan Eylül’ün hayatı, bir daha eski haline dönmeyecek şekilde değişiyor. İlk başta her şeyiyle mükemmel bir ev arkadaşı olan İnci’deki garip tavırlar ve evdeki ufak tefek değişiklikler, açıklanamayacak olaylar Eylül'ün kafasını kurcalamaya başlıyor. Bu kısımları okurken siz de o evdeymişsiniz gibi geriliyorsunuz.
Eylül'ün bu durumları kendi içinde bile açıklayamayışı, aklından ve hafızasından şüphe etmeye kadar giden yolculuğu sizi de çaresiz hissettiriyor.
Okurken sürekli olarak karar değiştirdiğim, duygudan duyguya atladığım bir serüven oldu. Eylül'le beraber korktum, sinirlendim, şüphelendim.
Genelde böyle konularda olayın arkaplanı boş çıkabiliyor, bu kitap o açıdan da beni tatmin etti açıkçası.
İnci'nin geçmişini ve yaşadıklarını öğrendiğimde içim paramparça oldu... Eylül bence vicdanı ve bundan sonraki hayatı için en doğru olanı yaptı.
Son sayfa ise... ŞOK içerisinde bitirdim, ne olarak yorumlayabiliriz bilmiyorum çünkü benim kafamda her şey mantık çerçevesinde tamamlanmıştı ve kitap bitmişti derken sondaki plot twist şok etkisi yarattı. Kitabın kapağını kapattığımda bir süre dünyaya dönmekte zorlandım.
Yani genel olarak akıcı ve merak uyandırdı. Zaten psikolojik gerilim konulu bir eserden tüm beklentilerimi karşıladı diyebilirim.
Ve tüm Türkiye bu kitabı okuduktan sonra bir daha ev arkadaşı aramadı.
Yani benim çıkardığım sonuçlardan biri bu.
Öncelikle Sezin Karameşe’yi sosyal medyada çok severek takip ederim ama bu okuduğum ilk kitabı oldu.
Başta ön yargılı olsam da sonlara doğru kitabın gerçekten güzel kurgulandığına ve dil olarak akıcı yazıldığına kanaat getirdim.
Yazarı takdir etmem gereken bir diğer konu da şimdiki güncel psikolojik gerilim romanlarında yapılanın aksine gayet makul bir plot twist ve son yazmasıydı.
Günümüz yazarları genelde okuyucuyu şaşırtmak adına saçma sapan plot twistler yazıyorlar ve ben bu durumdan nefret ediyorum.
Şimdi gelelim kitaptan çıkardığım sonuçlara:
1. Şu hayatta kendine güveneceksin abi. Annen , sevdiklerin , arkadaşların hepsi gelip senin kafayı yediğini söylerler. Ancak kendine ve kendi zihnine inanırsan bundan kurtulabilirsin.
2. Sakinlik hayat kurtarır. Sizi manipüle eden insanlara şöyle bi dönüp baktığınızda ortak olan durumun onlar sakinken sizin sinirden çıldırmış olmanızdır. Eğer sakin kalırsanız daha berrak düşünürsünüz.
3. Ev arkadaşı arama be kardeşim. Ciddiyim bak. Evin çok mu sessiz ? Aç hoparlörden bir hafif jazz , yak loş ışıklarını al telefonunu tiktok kaydır. Bu kitapta okuduklarım öyle bir sinir krizi geçirdi ki bana, değil ev arkadaşı gelecekteki kocamın bile psikolojik sicil kaydını isteyecek durumdayım şuan.( tabi öyle bir şey varsa)
Kitabı okurken korkudan gerilmekten ziyade Brezilya dizisi izliyormuşçasına bir entrikanın içine kapılıyorsunuz (en sevdiğim). Ana karakterin başıma daha kötüsü gelemez derken hep daha kötüsü geliyor. Şahsen yazar bunu sinirlenip çıldırmadan nasıl yazmış merak konusu.
Diyeceğim o ki ben beğendim, özellikle sonu çok iyiydi beni tatmin etti. Okuyun derim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabın sonuna kadar sürekli saçma detaylarla aklınızı kurcalıyor. Bir plot twist olacak sanıyorsunuz. Zweig kitapları, Nolan filmleri gibi bir son bekliyorsunuz. Ama dünyanın en saçma sonuyla karşılaşıyorsunuz. Vakit ayırdığım en saçma şeylerden biriydi. Beğenenler neresini beğendi neresine aforizma kastı anlam veremedim. Keşke bunu okuyacağıma Bannerlord oynasaydım.
Herkese merhaba!
Arka kapak yazısında, yazarın bu kitabını Kleist'ın Amphitryon isimli eserinden hareketle kurguladığı belirtilmiş. Banville'in Man Booker ödülü kazananı eseri Deniz'den sonra kaleme aldığı bu kitap, şimdi ile mitolojik unsurları harmanlayan bir anlatı sunmayı vadediyor okura. Ancak, ne yazık ki, bu vaatler bana göre karşılık bulamamış.
Kitap, baba Adam'ın ölüm/hastalık döşeği çevresinde toplanan aile fertleri ve bu kişiler arasındaki ilişkileri konu alıyor. Kimi zaman gözlemci kimi zaman da olayın öznesi yerine geçen tanrılar Zeus ve Pan ile anlatıcı Hermes bize sayfalar boyunca eşlik ediyor. Ancak bu eşlik, ne yazık ki, yeni bir şey sunmuyor okura. Yeni bir yorumlama, yeni bir bakış açısı veya herhangi bir şey... Hiçbiri yok bu eserde. Hikayenin şimdiki zaman ekiyle aktarılması da beni aşırı derecede yordu. Bütün bunlara rağmen, kitabı sonuna kadar okudum, belki bir yerde bir plot twist falan yaşanır diye ama maalesef, o da yok...
Arka kapak yazısını görünce aşırı heyecanlanıp ödünç aldığım bu kitapla ne yazık ki anlaşamadık. Kötü bir kitap mıydı? Değildi. Ama evde bir sürü okunmayı bekleyen başka kitaplarım varken, gereksiz bir hamleymiş.
Bazen de bütün mitolojiler sizi mutlu etmez, yapacak bir şey yok.
Dilek Berilgen Cenkciler çevirisiyle.
Kitaplarla kalın!
Normalde çok fantastik okumam ama arkadaşım önerdiği için okudum. Feyre nin görünüş anlatımı bura, garibime gitti ( yani ne demek yürüyemeyecek kadar zayıftı ama ahır gibi bir yerde kasabanın yakisiklisiyla acayıp acayip şeyler yapabiliyor) başrol adami sevdim fena değil. Zihinleri irdeleyebilen adam havalı gelmişti gözüme. Plot twist de iyiydi.
Ben kitabı baya sevdim. 3 kardeşin anneleri öldükten sonra biraraya gelmelerini okuyoruz. Şimdiki zaman geriye akıyor. Geçmiş zaman ileri akıyor. Onu oturtunca kitap akmaya başlıyor. Yine aile kitapta ana unsur. Sonda plot twist var. Şaşırtıyor üzüyor mahvediyor insanı o son. Yazarın kitapları dikkatki okunmalı bence. Tetikleyebilir.
