Good vibes
@plsl
İngilizce öğretmeni
18 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok sürükleyici, akıcı ve kalbe işleyen bir roman. Okurken, hayatın koşuşturması içinde insanların üzerindeki beklentilerin onları ne kadar yorduğunu, hayal kırıklıklarıyla nasıl dolduklarını derinden hissettirdi. Herkesin kendi perspektifinde haklı olduğunu fark ettiren, aile, anne ve baba kavramlarını yalın ama bir o kadar da derinlikli bir şekilde ele alan bir eser oldu benim için her satırda duygulandım üzüldüm gülümsedim de. İçimi hüzünle doldururken, kendi hayatımda gözden kaçırmış olabileceğim istek ve beklentileri de sorgulamama neden oldu. “Acaba?” diye kendi hayatımda düşündüğüm noktalar olurken, birden fazla duyguyu aynı anda yaşatarak beni oldukça derinden etkileyen bir okuma deneyimi oldu.
Bu son günlerde gözüme takılan her şey bana bir tür işaret gibi geliyor. Bu kaderci okuma eğilimi , kaderimizde yazılanlardan ziyade o anın kaçınılmazlığından kaynaklanıyor. Kuantum dolaşıklığıyla ilgili şu Dirac denklemine rastlıyorum. Bunu kendime tercüme ediyorum: Çok yoğun ve yakın bir etkileşim içinde olan, varlıklarını birlikte sürdüren iki sistem birbirinden ayrıldığında ya da ayrılmaya zorlandığında, aralarındaki özel bağ devam eder. Ve eğer sistemlerden birinde bir şey olursa , diğeri binlerce kilometre uzakta olsa bile , aynı vedaya benzer bir şey onda da gerçekleşir. Olağanüstü durumlar için, ölüm ve ayrılıklar için bir teselli. 
İnsan iğneyle kuyu kazarak eriştiği hikayeleri ve yaşadıklarını bir araya getirir, çıkan resmi beğenmezse değiştirir, kendisini mutlandıran, kıvançlı bir tarih haline getirir ama ortaya çıkmak gibi kötü bir huyu olduğu söylenen gerçek hiç beklenmedik bir kriz anında , tutulamayan şiddetli bir kusmuk halinde ağızlardan fışkırır, yer gök gerçekle dolardı. Anneannem gibi Sisifoslar yılmaz, kendilerini olmak istedikleri kendileri gibi gösterecek hikayeleri kurmaya yeniden başlarlar ama annem gibi bu kurgulanmış gerçeğin gönülsüz takipçileri o gücü bulamaz, özenle yazılıp cilanan geçmişleri, kayıp kıta Atlantis gibi sulara gömülürken depresyonun kollarına doğru yüzerlerdi.
Jenerik bir söz , bir tür ucuz felsefe özeti diye nitelediğim, “insanın mutlak yalnızlığı” tespitinin doğru olduğunu annemin uyurgezer gecelerinde derinden hissettim. İnsan yalnızlığa yazgılı bir varlıktı. Benim içime dokunansa, insanın yalnızlığa yazgılı bir varlık olması değil, yazgısını bu kadar derin bir yerden bilmesiydi. İnsan, öleceğini bilen tek canlı olduğu gibi, yalnızlığının bilincinde olan tek varlıktı ve ömrü tıpkı ölümü inkar etmeye çalışmak gibi yalnızlığını inkâr etmeye çalışmakla geçiyordu. Varoluşun bu acı gerçeği hayatımızı ucuz bir melodram haline getiriyordu. Ama gerçek buydu, hayat ucuz bir melodramdı, biz de bu melodramın oyuncuları olan yalnız insanlardık.
