Basamağın üstündekilerle altındakiler arasında çok az bir fark vardır. Hepsi, yönetmeliğin yapının tümü için belirlediği işi, belirlenen hız ve tarzda yapar.Hatta duygular bile tanımlanmıştır: neşe , hoşgörü , güven, tutku ve hiç kimseyle çatışmadan herkesle geçinebilme yetisi. Okunacak kitaplar kitap kulübünce seçilir. Filmler yapımcılarla sinema sahipleri tarafından verilen ilanlarla saptanır. Geri kalanlarsa hep tekdüzedir: arabayla pazar gezintisi, televizyon programları kağıt oyunları ve toplantılar. Doğumdan ölüme pazartesiden pazartesiye sabahtan akşama kadar tüm faaliyetler düzenlenmiş bir örnek hale getirilmiştir. Böylesi bir düzenin ağına düşen kişi insan olduğunu, tek bir birey olduğunu nasıl hatırlar?